Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het belfort van Arras, gebouwd tussen de 15e eeuw en 1554 onder leiding van architect Jacques le Caron, belichaamt het hoogtepunt van de flamboyante gotische stijl. Gebouwd op een vierkante basis overtroffen door achthoekige niveaus, symboliseerde het de welvaart van Arras en diende als een gevangenis en wachttoren. De klokken ritmische stedelijke leven door het markeren van de opening van de stadspoorten. Gefinancierd door de bourgeois en de verkoop van gemeentelijke bezittingen, werd het voltooid met een kroon die door een leeuw werd overvallen aan de wapens van de stad, na bevestiging door twaalf meesters in 1551.

In 1833 voor het eerst vernietigd vanwege zijn ontbinding (beschadigd door de 1640 ballen), werd het belfort tussen 1839 en 1840 identiek gereconstrueerd onder impuls van burgemeester Maurice Colin. Een klok werd toegevoegd in 1868. In 1914 werd hij verpletterd door 69 Duitse schelpen tijdens de Eerste Wereldoorlog. De reconstructie, onder leiding van architect Pierre Paquet, gebruikte deze keer gewapend beton om de kosten te drukken, terwijl het origineel trouw werd gereproduceerd. De huidige gouden leeuw, een replica van die onder Lodewijk XIV, domineert nog steeds het gebouw.

Gerangschikt een historisch monument in 1840 (de eerste lijst van Prosper Mérimée), het belfort opgenomen in 2005 de UNESCO World Heritage Site onder de belforten van België en Frankrijk. Het is 75 meter hoog en herbergt nu 40 klokken en een elektrische beiaard. Het interieur behoudt een fresco van Charles Hoffbauer (1932) ter illustratie van het leven van Arrage in de 16e eeuw. Een symbool van veerkracht, het organiseert culturele evenementen zoals de Embrasing van de Belfry (jaarlijkse pyrotechnische show) en werd verkozen tot "preferentiële monument van de Fransen" in 2015.

In de middeleeuwen speelde het belfort een militaire en gerechtelijke rol: zijn cellen dienden als gevangenissen, en zijn klok gereguleerde stedelijke activiteiten. Versneld naar het stadhuis (vernieuwd na 1914) illustreert het de turbulente geschiedenis van Arras, tussen vernietiging en wedergeboorte. Recente restauraties (1999/2005) hebben de betonnen structuur en de stenen muren behouden, terwijl de bereikbaarheid ervan voor het publiek via een lift en een 40-staps trap.

De site is het hele jaar geopend en trekt duizenden bezoekers (29,592 in 2003). Hij komt ook voor in cinematografische werken als Not His Genre (2014) of La Liste de mes engines (2014), die getuigen van zijn verankering in de lokale cultuur. Het belfort blijft het hoogste punt van Arras, enkele kilometers verderop zichtbaar, en een embleem van de Hauts-de-France.

Externe links