Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het belfort van Saint-Riquier, gelegen in het departement Somme in de regio Hauts-de-France, werd in 1283 gebouwd als symbool van de gemeenschappelijke vrijheden die door het handvest van 1126 werden toegekend. Oorspronkelijk geïmplanteerd in de buurt van de echevinage, werd het verplaatst naar de huidige locatie na de bouw. Dit monument in kalksteen en zandsteen, van vierhoekig plan, belichaamt middeleeuwse civiele architectuur met een 13e eeuwse basis en een herziene hoogte in de 16e en 18e eeuw.

In 1475 verwoest tijdens de conflicten tussen Louis XI en Charles de Temerary, werd de belfort tot 1528 herbouwd en in 1788 omgebouwd tot een gevangenis, een publiek en wachthuizen. De opeenvolgende renovaties, vooral in de 19e eeuw, behouden zijn massieve structuur, zonder ornamenten, terwijl de zeshoekige klokkentoren en vier klokkentorens dateren uit de late 18e eeuw. De "Magdaleine" klok, gesmolten in 1571, en een plaquette ter nagedachtenis van de passage van Jeanne d'Arc zijn nog zichtbaar.

In 1943 werd een historisch monument opgericht en in 2005 ingeschreven als Werelderfgoed van de UNESCO onder de Belgische en Franse Belfries, het was ooit een stadhuis voordat het vandaag het VVV-kantoor herbergde. Het interieur, georganiseerd rond een gevangenis en vier stapelkamers, weerspiegelt de functionele evolutie. De restauratiecampagnes, zoals die in 1871 door Farcy of in 1970, hielden deze unieke getuigenis van de gemeenschappelijke geschiedenis van Picardië.

De belfort illustreert ook de politieke spanningen in de regio: de vernietiging ervan in 1475 was een represaille van Lodewijk XI tegen de Bourgondische sympathieën van de bevolking. Snel gereconstrueerd, werd het een embleem van lokale veerkracht. De hybride architectuur, die de middeleeuwen en de moderne tijd vermengt, maakt het een belangrijk monument om de stedelijke en sociale evolutie van Saint-Riquier te begrijpen, gekoppeld aan de aangrenzende abdij en haar rol in de historische Picardie.

Toekomst

Sinds 2005 is het een Werelderfgoed van UNESCO.

Externe links