Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Al in 1745 opende Dom Malachie d'Inguimbert, bisschop van Carpentras, zijn persoonlijke collecties die 26 jaar in Italië werden verzameld, met name in Rome waar hij als bibliothecaris en biechtvader van paus Clement XI diende. Deze collecties, waaronder zeldzame manuscripten, munten, schilderijen en kunstvoorwerpen, werden in 1757 aan de stad overgelaten en vormden de kern van het bibliotheekmuseum. De revolutionaire aanvallen en latere donaties verrijkten dit fonds, aanvankelijk ondergebracht op de zolder van de bibliotheek voordat ze in 1847 werden overgebracht naar een uitgebreid herenhuis tussen 1872 en 1887.

De bijzonderheid van Inguimbertine ligt in zijn hybride status, het handhaven van een unieke correlatie tussen geschreven erfgoed en museumcollecties, in tegenstelling tot andere instellingen waar deze ensembles werden gescheiden. Tegenwoordig herbergt het 250.000 delen (waarvan 100.000 oude), 3000 manuscripten, 16.000 tekeningen, evenals archeologische, beax-arts en etnografische collecties. Gerangschikt in 1974, wordt het geleid door een staatsconservatief om deze interdisciplinariteit die gewenst is door zijn stichter te behouden.

Geconfronteerd met de verzadiging van de ruimtes is een project aan de gang om de publieke ontvangst en instandhouding te moderniseren naar het voormalige Hôtel-Dieu (ook opgericht door bisschop d'Inguimbert). Het museum, gerestaureerd in 2008-2009, heeft zijn originele museografie met roodbruine muren en verlichting geschikt voor werken herwonnen. De collecties weerspiegelen de Franse, Italiaanse en Vlaamse scholen van de zeventiende tot achttiende eeuw, evenals lokale archeologische stukken en historische reconstructies, zoals een 18de eeuws kabinet.

De opeenvolgende legaten, waaronder die van graaf Victor de Sobrirats in 1964, hebben de decoratieve kunstdelen (meubilair, wandtapijten van Aubusson) en etnografie (landbouwgereedschap, keramiek van Moustiers) verrijkt. Het Hôtel-Dieu, in rehabilitatie onder leiding van de hoofdarchitect van de Historische Monumenten Didier Repellin, prefigureert een innovatieve museografie die schrijven en beeld, met thematische routes en bredere toegang tot het publiek verbindt.

De Inguimbertine onderscheidt zich ook door zijn oude gemeentelijke archieven en internationaal bekende erfgoedbezit, zoals de 6000 munten en medailles of de 1000 schilderijen. De organisatie in vier musea (Duplessis, Sobirats, Lapidary, Comtadin) illustreert de diversiteit van de collecties, met behoud van hun historische samenhang. Dit model, bijna uniek in Frankrijk, getuigt van de encyclopedische visie van zijn oprichter.

Tot slot beoogt het huidige project nieuwe technologieën te integreren om diensten op afstand, rijke documentatie en interactieve muzeografie aan te bieden. Het doel is de toegang tot dit uitzonderlijke erfgoed te democratiseren met behoud van zijn fysieke en intellectuele integriteit, zoals blijkt uit de recente restauraties en de restauratie van de originele kleuren van de tentoonstellingsruimtes.

Externe links