Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De boerderij van de Longuroye, gelegen in Longvilliers (Pas-de-Calais), is een oude schuur afhankelijk van de Cisterciënzer abdij van Longvillers, opgericht in 1135 door Étienne de Blois, koning van Engeland en graaf van Boulogne, met zijn vrouw Mathilde. Dit Savinische klooster, dat in 1147 werd gepasseerd onder de filiatie van Clairvaux, was een belangrijk religieus en economisch centrum tot zijn vernietiging na de revolutie. De boerderij, daterend uit de 12e tot de 13e eeuw, is een van de weinige overgebleven gebouwen van de abdij, met de molen en overblijfselen van de behuizing muur.

Longvillers Abbey had een turbulente geschiedenis, gekenmerkt door de oorlogen van de late Middeleeuwen (Engelse invallen in 1346, 1412, en 1543) en het begin ervan op een onbepaalde datum. In de 18e eeuw werden er slechts enkele monniken gehuisvest voordat ze verkocht werden als nationaal goed en geraspt werden. De boerderij van La Longuroye, bewaard gebleven als 'm monumentale gronge', werd in 1991 opgenomen in de inventaris van historische monumenten vanwege de karakteristieke architectuur.

De locatie Abbatial, gelegen in de Dordogne vallei, profiteerde van hydraulische installaties gecreëerd door de monniken, waaronder een rundvlees voeden van de molen. Deze laatste, omgetoverd tot een boerderij en vervolgens een woning, illustreert het economische erfgoed van de abdij. De boerderij van La Longuroye, bijgenaamd de 'Kathedraal van de oogst' voor zijn imposante afmetingen, getuigt vandaag van het belang van de Cisterciënzer schuren in de organisatie van middeleeuwse kloosters.

Een donkere aflevering markeerde de abdij in 1765 met de arrestatie van François-Jean Lefebvre de La Barre, beschuldigd van heiligschennis. Dit divers feit, hoewel marginaal in de geschiedenis van de site, weerspiegelt de religieuze spanningen van de tijd. De bijna totale verdwijning van de abdij contrasteert met het voortbestaan van de boerderij, een symbool van de veerkracht van het agrarische erfgoed in het licht van historische omwentelingen.

De overblijfselen nog zichtbaar (wand van behuizing, molen) en de archieven vermelden een grote abdij met een zeven-klokken toren, die de vroegere rijkdom van het klooster markeert. De Abiette boerderij in Attin, een andere behouden maar meer gedegradeerde afhankelijkheid, herinnert aan de omvang van abbatiale bezittingen. Deze verspreide elementen zijn de laatste getuigen van een monastisch ensemble dat een sleutelrol speelde in de regio voor meer dan zes eeuwen.

Externe links