Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Senez fontein is een kalksteen gebouw bestaande uit een rond bekken en een tripartiete kolom. Het bekken, bestaande uit twaalf platen van geslepen steen, is verbonden met de kolom door vier metalen marges gerangschikt op de kardinale punten. De zuil, die wordt overvallen door een gebeeldhouwde hoofdstad met vier verschillende mannelijke hoofden, symboliseert geografische oriëntaties. Elk hoofd, met zijn gestileerde kenmerken (snorren, snorren, amandelogen), herinnert aan de stijl van de "petets," rustieke sculpturen typisch voor de regio, zoals die van de fontein van Moriez of de kapel van de Petets in de Champsaur. Tussen de hoofden geven de vlammen de secundaire richtingen aan, behalve één daarvan, raadselachtig, wat een vorm voorstelt die dicht bij een omgekeerde frygische hoed staat, gemarkeerd met een "Z." Dit detail, samen met de stijl van de lettrins, suggereert een post-constructie toevoeging.

De fontein wordt gevoed door vier kanonnen die uit de mond van gesneden hoofden komen. De sommitale dop, doorboord door een gat, moest ooit een decoratie dragen (metaal of stenen bal). In recente restauraties werd een cementwas, in combinatie met het bekken in het begin van de twintigste eeuw, verwijderd. Hoewel zijn algemene conditie slecht is, met sporen van degradatie en restauraties (zoals de baard van het karakter is), blijft de fontein een opvallende architectonische getuigenis. Zijn stijl en ontwerp roepen een waarschijnlijke datering op in het tweede kwart van de zeventiende eeuw, in verband met de verstedelijking van Senez, met name na de bouw van het seminarie in 1644 door bisschop Louis Duchaine. Dit laatste markeert het begin van een gestructureerd hydraulisch netwerk in het dorp.

De fontein werd genoemd als historische monumenten in opdracht van 9 januari 1930. Er waren gegevens van reparaties aan zijn pijpen in 1742 die zijn bestaan bevestigen voor die datum, maar zonder zijn exacte oorsprong te vermelden. In 1893 kreeg een project om een nieuwe fontein (het kerkplein) te bouwen de voorkeur boven de reparatie ervan. De plaats waar het vandaag staat draagt zijn naam en benadrukt het lokale historische belang. De laatste restauraties eind jaren negentig omvatten de fontein in een bredere renovatie van het plein en omliggende gebouwen.

Het gebouw illustreert de drinkwaterbehoeften van provençaalse dorpen in de moderne tijd, waar fonteinen dienden als verzamelpunten en benodigdheden. De iconografie, die richtsymbolen en menselijke figuren combineert, weerspiegelt een regionale artistieke traditie, terwijl de huidige staat getuige is van de uitdagingen van het behoud van stenen monumenten in een mediterrane klimaat.

Externe links