Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw is gebouwd in 1861 door de architect Adolphe Azemar. Dit gebouw, dat kenmerkend is voor het 3e kwart van de 19e eeuw, onderscheidt zich door de Engelse binnenplaats die open is voor de straat en een dubbele structuur in diepte. De architectuur weerspiegelt de fascist van Parijse particuliere hotels van die tijd, die stedelijke elegantie en functionaliteit combineren.

Het interieur van het hotel behoudt uitzonderlijke decoratieve elementen. Verschillende kamers huis 19e-eeuws houtwerk, terwijl een tweede verdieping kamer beschikt over een 16e-eeuws geschilderd medaillon plafond, hergebruikt of geïntegreerd tijdens de bouw. De glas-in-lood ramen, aanbevolen in de 19e eeuw van oudere elementen, voegen toe aan het erfgoed van de plaats. Deze details getuigen van een eclectisme dat kenmerkend is voor de aristocratische of burgerlijke woonplaatsen van de periode.

Gerangschikt als historisch monument bij decreet van 22 november 2002 illustreert het herenhuis de evolutie van de Parijse particuliere architectuur onder het Tweede Rijk. Zijn architect Adolphe Azemer, hoewel minder bekend dan sommige van zijn tijdgenoten, liet hier een werk representatief voor de esthetische en technische codes van zijn tijd. De ligging aan de Rue de l'Elysée, dicht bij politieke machten en elites, onderstreept ook haar oorspronkelijke sociale status.

Externe links