Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Catelandgebouw, gelegen aan de 2 rue de Saint-Cyr en 24 quai Jaÿr in het 9e arrondissement van Lyon, is een iconisch gebouw uit het begin van de 20e eeuw. Gebouwd in 1911 door architect Emmanuel Cateland, markeert het zijn eerste prestatie en een grote innovatie: het eerste Lyon gebouw volledig gemaakt van gewapend beton. Deze technische keuze, bestudeerd door de ingenieur Léon Blazin voor de ondernemer François Hennebique en gemaakt door de gebroeders Grangette, maakt het mogelijk om zeven verdiepingen (30 meter) te bouwen op een klein perceel van 85 m2, dankzij corbellations winnen 20 m2 per niveau. Zijn lokale bijnaam, Gratte-ciel de Lyon, getuigt voor die tijd van zijn brutaliteit.

De gevels van het gebouw onderscheiden zich door een decoratie van tegelmozaïeken in de crepi, wat een esthetische dimensie toevoegt aan deze technische bekwaamheid. Landeigenaar Cateland vervangt een bescheiden een verdieping woning met dit ambitieuze project, waarbij de rol van promotor en architect wordt gecombineerd. Het gebouw werd op 19 november 1991 uitgeroepen tot historisch monument voor zijn gevels en daken, en werd op 10 maart 2003 uitgeroepen tot een 20e-eeuws erfgoed, dat het belang ervan benadrukte in de architectuurgeschiedenis van Lyon.

Het gebouw illustreert de vroege invoering van het Hennebique systeem in Lyon, een revolutionaire constructieve methode in gewapend beton gepatenteerd aan het einde van de 19e eeuw. De broers Grangette, lokale dealers van dit proces, zorgen voor de realisatie, terwijl Blazin toezicht houdt op de structurele berekeningen. Deze samenwerking tussen architect, ingenieur en ondernemers weerspiegelt de innovatieve dynamiek van de tijd, waar de stad snel aan het moderniseren is. Het gebouw, nog steeds zichtbaar op de hoek van Saint-Cyr Street en Jaÿr Pier, blijft een symbool van deze overgang naar moderne architectuur.

Naast het technische aspect belichaamt het Catelandgebouw ook de sociale veranderingen van Lyon aan het begin van de 20e eeuw. Stedelijke dichtheid, gedreven door projecten als deze, beantwoordt aan bevolkingsgroei en huisvestingsbehoeften. Het versterkte beton, dan gezien als een materiaal van de toekomst, laat toe om hoogte, oppervlakte economie aan de grond en esthetiek, zoals blijkt uit de sierfaiences te verzoenen. Deze keuzes weerspiegelen het verlangen om functionaliteit en kunst te combineren, kenmerkend voor de Lyon School of Architecture tussen de twee oorlogen.

Externe links