Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kaap Blanc vuurtoren, gelegen aan de westkust van het Cape Peninsula, ten noorden van Miquelon, werd gebouwd in 1883. Het is de oudste vuurtoren die nog in de archipel van Saint-Pierre-et-Miquelon staat, met die van Pointe-Plate. De bouw werd gemotiveerd door het zinken van het Engelse fregat Niobé in 1874, waardoor het Verenigd Koninkrijk werd gedwongen Frankrijk te vragen een vuurtoren te bouwen om de navigatie in dit gevaarlijke gebied te beveiligen.

De vuurtoren, ontworpen door de Barbier en Fenestre workshops (toekomstige BBT), is een innovatieve metalen structuur voor die tijd. De trommel in geklonken metalen buizen rust op zes driehoekige uitlopers, en het is uitgerust met een trommel entree luchtsluis om het te beschermen tegen het weer. Door de corrosie werd het later bedekt met een betonnen shirt, met behoud van de zichtbare interne metalen structuur. Toegang tot de lantaarn is via een stalen trap met gietijzeren leuningen.

Op 29 oktober 2012 werd de vuurtoren van Cap Blanc gerenoveerd. Het belichaamt zowel een industrieel erfgoed, met zijn prefabproductie, als een maritiem erfgoed, verbonden aan de Frans-Britse handel in het noorden van de Atlantische Oceaan. De optiek is gebaseerd op een kwikbad, een veel gebruikte techniek voor langeafstandsvuurtorens.

De vuurtoren is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van Saint-Pierre-et-Miquelon, een strategische archipel voor trans-Atlantische visserij en navigatie. De bouw weerspiegelt de technologische vooruitgang van de late 19e eeuw, terwijl het voldoen aan een maritieme veiligheid noodzakelijk na de Niobé tragedie, die het leven van vele Britse zeilers kostte.

Externe links