Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Madeleine Kapel, gelegen in Penmarch in Bigouden Country (Finistry), werd gebouwd tussen de twaalfde en zestiende eeuw op de site van een oude lepra. Oorspronkelijk geplaatst onder de naam Saint Stephen, werd het vergroot in de 16e eeuw en gewijd aan de heilige Maria Magdalena, patroonheilige van melaatsen. Een muur inscriptie in het westelijke deel, daterend uit 1416, markeert de vroege kapel. De gotische zuilen van het oostelijke deel, toegevoegd in de 16e eeuw, hebben bogen in het midden van de muur zonder hoofdsteden. De klokkentoren, verplaatst naar de west gevel, domineert een gebouw gekenmerkt door zijn geschiedenis gekoppeld aan de maladries en cordiers, verondersteld afstammelingen van melaatsen.

De kapel herbergt symbolische elementen uit zijn verleden, zoals een standbeeld van de heilige Lazarus en gaten in de centrale boog die wijzen op een raster dat de melaatsen van de priester scheidt. Dicht bij de kapel, de fontein Saint-Pustoch, bekend om huidziekten te genezen, en een andere fontein gewijd aan het spoelen touwen van touwen getuigen van de activiteiten van de cordiers. De laatste, caquins genaamd, leefden op de marges in gereserveerde gehuchten, zoals de plaats genaamd Valordi ("malderry" in Breton), nabij de Pointe de la Torche.

Als nationaal eigendom verkocht tijdens de Franse Revolutie aan de familie Durand, werd de kapel in 1802 aan Penmarch gehecht en keerde in 1812 terug naar aanbidding. Geclassificeerd als een historisch monument in 1956, werd het gerestaureerd in de 20e eeuw met niet-figuratieve glas-in-lood ramen door Jean Bazaine, ingehuldigd in 1981. Deze glas-in-loodramen, in symbolische kleuren (goud voor Christus, paars voor Maria Magdalena), inspireren het leven van de heilige, waardoor het verband tussen het gebouw en de middeleeuwse geschiedenis wordt versterkt.

De kapel combineert een 15e-eeuws schip, zonder zijwaarts, en een 16e-eeuwse apsis. De moderne klokkentoren, bereikbaar via buitentrappen, kijkt uit op de westelijke gable. Binnen, een Pietà uit het einde van de 15e eeuw en hoofdsteden versierd met geometrische en vegetatieve motieven voltooien dit religieuze en historische erfgoed, een weerspiegeling van de Bugudiaanse tradities en lokale toewijding.

Externe links