Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Winoc, opgericht in de 7e eeuw door St. Winoc op land geschonken door Heremard bij Wormhout, werd vernietigd door Viking raids. Opgericht rond 900 door Baudouin II van Vlaanderen in Bergues, werd het een rijk en invloedrijk Benedictijner klooster in de 11e eeuw, gekoppeld aan de orde van Saint-Benoît en het bisdom Ieper. Zijn overblijfselen, waaronder die van de heilige Winoc, werden daar overgebracht en de abdij ontving donaties van de graaf van Vlaanderen, zoals Baudouin IV in 1022.

In de loop der eeuwen heeft de abdij verschillende branden meegemaakt (1083, 1125, 1558) en reconstructies, met name dankzij de hulp van de abdij van Saint-Bertin en de Graven van Vlaanderen. Het verzamelde territoriale bezittingen en privileges en werd een belangrijk religieus en economisch centrum. In 1383 werd het geplunderd tijdens de kruistocht tegen de antipape Clement VII, vervolgens gerestaureerd door Philippe le Hardi, hertog van Bourgondië. Ondanks de vernietiging bleef het prestige behouden tot de Franse Revolutie.

De revolutie markeerde het einde van de abdij: zijn goederen werden verkocht in 1790, zijn sjaal vernietigd, en zijn gebouwen geschoren in 1793, met uitzondering van twee torens bewaard als bitter voor de zeelieden. De Carrea Tower, een 12e-eeuws overblijfsel, en de veelhoekige toren (herbouwd in 1813) werden geclassificeerd als historische monumenten in 1926 en 1946. Vandaag herinneren deze ruïnes zich haar glorieuze verleden en haar rol in de Vlaamse geschiedenis.

Saint Winoc, een centrale figuur, was een Bretonse monnik die de regio kwam evangeliseren in de 7e eeuw. Volgens de legende trok hij zich terug naar de "Groenberg" (hedendaags Bergues) met metgezellen en stichtte een klooster dat door de Normandiërs werd verwoest. Zijn relikwieën, overgebracht naar Bergues in de 10e eeuw, maakten van de abdij een bedevaartsoord. Andere heiligen, zoals Oswald en Levina, werden ook vereerd en versterkten hun geestelijke invloed.

De abdij onderhoudt nauwe banden met de Graven van Vlaanderen, die hem land, tienden en privileges (rechtvaardigheid, belastingvrijstelling) verleenden. Boudewijn V van Vlaanderen, in 1067, gaf hem eigendom aan Zuydcoote en seigneursrechten. Later bevestigden Philippe d'Alsace (1183) en Louis de Male (14de eeuw) zijn voordelen. Deze bescherming liet haar expansie toe, ondanks conflicten en plunderingen (oorlogen van religie, Franse invasies).

Architecturally, de abdij combineerde kalksteen en baksteen, met een drie-schip kerk en een ogival koor gebouwd in de 13e eeuw. De twee overgebleven torens, de Blauwe Toren (XII-14de eeuw) in zandsteen en baksteen, en de veelhoekige toren (herbouwd in 1813) illustreren zijn stilistische evolutie. De revolutionaire vernietiging wiste de meeste van haar schatten: een 480-pagina bibliotheek, goud liturgische objecten, en schilderijen, nu verdwenen.

Externe links