Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bourg-lès-Valence Cartridge werd opgericht in 1855, toen de industrieel Noël Sanial een textielfabriek stichtte op een landgoed van 12 hectare in de wijk Chony. Geïnspireerd door fourieristische ideeën bouwde hij een groot stenen ensemble met stenen paviljoens voor de productie van Indiase vrouwen, Schals en zijde en katoenen tapijten. De fabriek, met maximaal 900 werknemers, leed echter onder de crisis van de sericultuur, de burgeroorlog (katoenleveringsbreuk) en twee branden (1858, 1862), waardoor Sanial in 1866 failliet ging.

In 1874 kocht de staat de site om er een nationale cartridgefabriek van te maken, waarbij de infrastructuur werd gemoderniseerd met een station dat verbonden was met de Valencia-Grenoble lijn en werkplaatsen die aangepast waren aan de productie van messing cartridges (gemarkeerd "VE"). De fabriek kende een grote bloei tijdens de Eerste Wereldoorlog, van 450 tot 3000 werknemers, vooral vrouwen. De piek kwam vóór de Tweede Wereldoorlog, met 4.000 arbeiders, voordat de wapenstilstand van 1940 drastisch verminderde zijn activiteit.

Tijdens de bezetting wordt de cartridgeshop een bron van weerstand. Zijn directeur, generaal Henri Eugène Cabotse (lid van een ondergronds netwerk), vergemakkelijkt operaties zoals de diefstal van een ton wapens in december 1943. Vier werknemers, gearresteerd voor deze daden, worden gedeporteerd naar Buchenwald. Na 1945 nam de activiteit geleidelijk af: de productie stopte in 1964, waardoor er ruimte bleef voor bedrijven als SOGEV (kern- en ruimtevaart), daarna SOGEME (elektronica, radar), voordat de industrie in 2020 eindelijk vertrok.

Sinds 2009 wordt de site omgedoopt tot Cour des Images, met gerenommeerde animatiestudio's (Folimage, La Poudrière), scholen (European School of Animation Cinema) en culturele verenigingen. Geplaatst met de aanvullende inventaris van de Historische Monumenten in 2003, behoudt het geheel zijn karakteristieke industriële architectuur: het hoofdgebouw van 1855, 30 meter schoorsteen, poederbak van 1878, en militair station met zijn hydraulische bekken.

De architectuur weerspiegelt zijn dubbel verleden: de baksteen quadrilaterale, typisch voor 19e-eeuwse textielfabrieken, bevat viervoudige elementen (open ruimten, gietijzeren kolommen). De cartridge shop voegt militaire infrastructuur toe, zoals de Decauville spoorweg die het station verbindt met de werkplaatsen. Vandaag, dit erfgoed combineert industrieel geheugen en creatieve dynamiek, symboliseren de omzetting van woestenij naar plaatsen van cultuur.

Het poeder magazine (1878), geïsoleerd om veiligheidsredenen, en de munitieopslag (het zogenaamde "station"), getuigen van de aanpassing van de site aan de wapenproductie. Deze elementen, met de schoorsteen en hydraulische leidingen, zijn sinds 2003 beschermd. De site illustreert de economische en technologische veranderingen van Drôme, van de industriële revolutie tot het digitale tijdperk.

Externe links