Bouw van de centrale kas 1891 (≈ 1891)
Metalen slot geïntegreerd in de hangtuin.
4e quart XIXe siècle
Bouwperiode van het huis
Bouwperiode van het huis 4e quart XIXe siècle (≈ 1987)
Huis- en landschapsontwikkeling gerealiseerd.
5 juillet 2006
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 5 juillet 2006 (≈ 2006)
Bescherming van de gevel en tuin.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis op 110-112 Avenue du Général-Leclerc in Alençon is een iconisch gebouw uit de late 19e eeuw gebouwd in het laatste kwart van deze eeuw. Het onderscheidt zich door zijn architectuur, waaronder een hangtuin, een tuinhuisje en een grot, die het landschap en decoratieve trends van de tijd weerspiegelt, waaronder de Rocaille stijl. Deze ontwikkelingen, typisch voor burgerlijke woningen, getuigen van een uitgesproken smaak voor naturalistische esthetiek en technische innovaties, zoals het gebruik van metaal en cement om groene ruimten te structureren.
De centrale kas, opgericht in 1891, is het vlaggenschip van dit complex. Het illustreert het enthousiasme van het tijdperk voor metalen structuren, die ruimtes konden creëren gewijd aan flora tijdens het spelen met licht en perspectieven. De achtergevel, versierd met metalen elementen, en de tuin, werden beschermd door een registratie order onder de Historische Monumenten op 5 juli 2006, met de nadruk op hun erfgoed waarde.
Het decor van Rocaille en de landschapsarchitectuur van dit bezit onthullen een verlangen om te trouwen met kunst en natuur, kenmerkend voor de architectonische verworvenheden van de industriële bourgeoisie van de late negentiende eeuw. Het geheel, vandaag private eigendom, blijft een belangrijk voorbeeld van de snelle aanpassing van architecten aan nieuwe technieken, terwijl tegemoet komt aan de esthetische en sociale aspiraties van hun tijd.
De locatie van dit huis, in een grote avenue in Alençon, versterkt zijn status als symbool van welvaart en moderniteit voor de stad. Hoewel de informatie over het huidige gebruik beperkt is, beschermt de inscriptie in het erfgoed een uniek architectonisch en landschapserfgoed, waar technische innovatie en stilistisch erfgoed samenkomen.