Bouw van een renaissancevleugel 1604 (≈ 1604)
Dated zijdeur op de lintel.
1620
Einde van het Ridderhof
Einde van het Ridderhof 1620 (≈ 1620)
Laatst bekende jaar van activiteit.
1730
Toevoeging van de 18e eeuwse vleugel
Toevoeging van de 18e eeuwse vleugel 1730 (≈ 1730)
Deuren in de hanger gedateerd.
1880
Muurverven van de pinnen
Muurverven van de pinnen 1880 (≈ 1880)
Decor gerestaureerd in trompe l'oeil.
7 décembre 1990
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 7 décembre 1990 (≈ 1990)
Bescherming van gevels en daken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Voor- en daken van de renaissancevleugel op straat (met uitzondering van de moderne landing en trap) (Vak 28 73): inschrijving op bestelling van 7 december 1990
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken in de broncode
In de teksten wordt niemand genoemd.
Oorsprong en geschiedenis
Het Huis van Ridders, gelegen in Wissembourg in de Nederrijn, is een historisch monument geregistreerd sinds 1990. Gebouwd in het begin van de 17e eeuw, diende het als een hotel in Saint-Pierre-et-Saint-Paul Abbey, gastvrije gasten en ridders opgeroepen voor het paardrijden hof, actief tot 1620. De architectuur combineert een renaissancevleugel met gesneden gevels (volutes, rozenkransen, leeuwenhoofden en engelen) en een 18e-eeuwse vleugel, gekenmerkt door gebogen deuren uit 1730.
De Renaissance vleugel, loodrecht op de straat, wordt gekenmerkt door zijn gevel versierd met gesneden decoraties en een inscriptie in het Duits, vervangen tijdens een restauratie door een toewijding in het Frans. De gevel is voorzien van muurschilderingen in trompe-l'oeil (guirland, feint windows) uit ongeveer 1880. Oorspronkelijk, een schroef trap, nu vernietigd, voltooid het geheel, terwijl een buitentrap, opnieuw, al op een plan van 1841 verschijnt.
Dit gebouw illustreert de rol van de Elzas abdijen als plaatsen van macht en ontvangst in de zeventiende eeuw. Het hof van Chevaliers, een lokale gerechtelijke instelling, zat daar tot 1620 en weerspiegelt de sociale en religieuze organisatie van de regio onder het oude regime. Het huis, hoewel gedeeltelijk ontoegankelijk (noord gelegen binnenplaats niet bezocht), blijft een architectonische getuigenis van de uitwisselingen tussen seculiere elites en kerkelijke in Elzas.
De zijdeur, gedateerd 1604, en de beschermde elementen (renaissancevleugelgevels en daken) onderstrepen het belang van het erfgoed. Latere transformaties, zoals de 18e-eeuwse vleugel of 19e-eeuwse schilderijen, onthullen continue bezetting en aanpassingen aan opeenvolgende behoeften, van het kloosterhotel tot zijn huidige status als monument.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen