Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Lucien Weissenburger's huis, gelegen op 1 Charles-V Boulevard in Nancy, werd gebouwd tussen 1903 en 1905 door de architect zelf. Dit gebouw, tegelijkertijd een privéhotel, rapport gebouw en architectenkantoor, illustreert een rigoureus ontwerp, opgesteld rond een overdekte vestibule op het terras. De architectuur combineert metalen structuren verborgen onder een neogotische en naturalistische envelop, typisch voor de École de Nancy. De ijzeren werken, ondertekend door Louis Majorelle, reproduceren een zeewier motief aanwezig in de sculpturen, waardoor de gevel verenigen. De glas-in-lood ramen, gemaakt door Jacques Gruber, en de keramische elementen, zoals de schoorsteen op de eerste verdieping ontworpen na een project van Eugene Vallin, versterken deze verbinding met de lokale Art Nouveau.

Het huis werd gedeeltelijk geclassificeerd als historische monumenten, het werd voor het eerst vermeld op 3 juni 1994 voor zijn gehele structuur, en vervolgens geclassificeerd op 12 april 1996 voor zijn gevels, daken en geglazuurde partities van Gruber. Deze classificatie onderstreept het belang van het erfgoed, met name voor de integratie van decoratieve kunsten (ferronie, glas-in-lood, keramiek) in een resoluut moderne architectuur voor die tijd. Het gebouw belichaamt daarmee het erfgoed van de École de Nancy, een grote artistieke beweging in Lotharingen uit het begin van de 20e eeuw.

De garages, later toegevoegd aan de Rue des Glacis, gedeeltelijk veranderde de oorspronkelijke ruimte door inbreuk op de tuin. Deze indeling weerspiegelt de functionele aanpassingen van het gebouw in de loop der tijd, met behoud van het historische karakter. Beschikbare bronnen, zoals de werken van Christian Debize of Annette Laumon, documenteren zijn rol in de geschiedenis van de architectuur van Nederland en zijn verankering in het netwerk van lokale kunstenaars, waaronder Majorelle, Gruber en Vallin.

Externe links