Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis van Italianen, gelegen 15 rue Champ-Lagarde in Versailles, is een rock-stijl gebouw opgericht in 1752 door architect Jacques Hardouin-Mansart (1711-1778) voor Anne Larcher, gravin van Argentson. Hoewel het vaak geassocieerd wordt met de Italiaanse muzikanten van Lodewijk XIV, verving het eigenlijk een primitief huis gebouwd door de castrat Antonio Bagniera uit 1686, uitgebreid in 1708 en nagelaten aan zijn collega's. Dit originele paviljoen, met een ronde dome salon, werd in 1748 aan de gravin overhandigd, die hem volledig liet reconstrueren.

De gravin d'Argenson, gescheiden van haar man, gebruikte deze residentie als een Versailalis residentie en een "galante huis" en beschutte haar liefde met de markies de Valfons. De architectuur, gekenmerkt door nietjes ondertekend door Nicolas Pineau en spellen van rondingen geïnspireerd door Borromini, weerspiegelt Mansart's invloed, vervolgens betrokken bij andere projecten zoals de kerk van Saint Louis in Versailles. Het huis werd in 1759 verkocht aan de gravin van Marsan, vervolgens in 1776 aan de botanicus Louis-Guillume Le Monnier, die het een hoge wetenschappelijke plaats maakte.

Onder Le Monnier werd het pand een gerenommeerde botanische tuin. Na zijn dood in 1799 kwam het huis in meerdere handen, waaronder die van astronoom Joseph-Louis Lagrange, voordat het in de 19e eeuw werd gefragmenteerd. In 1978 werd het door de stad Versailles overgenomen en in 1986 aan de Union Companionnique of the United Duties toevertrouwd. Het werd genoemd als een historisch monument in 1976 en heeft een geregistreerd park sinds 1950.

De oorspronkelijke locatie, opgericht door Bagniera in 1686, was een retraite voor Italiaanse castraties van de Koninklijke Kapel, waaronder Giuseppe Nardi, Filippo Santoni en Tomaso Carli. Deze muzikanten, dicht bij Lodewijk XIV, woonden er tot het midden van de 18e eeuw. Het oorspronkelijke paviljoen, beschreven als een ronde salon bedekt met een koepel en geopend door drie kruisen, werd geleidelijk verlaten voor de wederopbouw door de gravin. Notariële handelingen en inventarissen na de dood bevestigen deze overgang.

De architectuur van het huidige huis, met zijn rotsdecoraties en verwijzingen naar de Italiaanse kunst, getuigt van de smaak van de 18e eeuwse Veraillaistische aristocratie. De nietjes boven de baaien, gekopieerd op die van het kasteel van Jossigny (1753), en de valse knikkers toegevoegd tijdens de restauratie van 1989 illustreren de stilistische evoluties van het gebouw. Vandaag de dag is er nog steeds de Companion Union, die een link tussen erfgoed en vakmanschap onderhoudt.

Externe links