Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Casa Xanxo is een gotische residentie gebouwd in Perpignan in het begin van de 16e eeuw, tussen 1506 en 1508 door Bernat Xanxo, een rijke Draper handelaar. Het werd gebouwd op de site van vier huizen overgenomen en gesloopt voor dit project. De gevel, typisch voor de Catalaanse gotische stijl verrijkt met herboren elementen, beschikt over een gesneden marmeren portaal, een fries symboliseren van de zeven hoofdzonden, en prominente bazen. Oorspronkelijk bestond het huis uit een hoofdgebouw met een grote ontvangstruimte op de eerste verdieping, vleugels nu vermist, en een verkeersgalerij rond een patio, gedeeltelijk verwoest in de 19e eeuw.

Het huis veranderde meerdere keren van eigenaar door de eeuwen heen. In 1530 ging ze naar de familie van Llupià door het huwelijk van Angela Xanxo met Francesc de Llupià, Koninklijke Procureur van de Counties van Roussillon en Cerdagne. Tijdens de Segadoroorlog (1640-1659) zag Joan de Llupià, een Spaanse supporter, zijn eigendom in beslag nemen voordat het werd hersteld door het Verdrag van de Pyreneeën. Het huis herbergt dan persoonlijkheden zoals Nicolas Perrenot de Granvelle (1537) of de hertog van Cardona (1640), die daar stierf. Verkocht in 1666, het nauwelijks ontsnapte vernietiging in de 18e eeuw dankzij de stopzetting van een privé hotel project.

Tussen 1803 en 1919 werd het Casa Xanxo de zetel van de vrijmetselaarsloge van de Unie, toen van de Cirkel van de Unie, een sociale vereniging. Tijdens deze periode vonden grote veranderingen plaats, waaronder de toevoeging van een noordelijke vleugel en de ontwikkeling van een grote neogotische hal in 1873. Het monument, dat in 2000 door de stad Perpignan werd aangekocht na een eeuw van privé-eigendom, behoudt opmerkelijke elementen zoals zijn middeleeuwse fries, zijn gebogen gewelven en een monumentale open haard. In 1919 werd er een Historisch Monument gerund, getuige van de sociale en architectonische geschiedenis van Perpignan.

De architectuur van de Casa Xanxo combineert Catalaanse gotische invloeden (portaal, ramen) en renaissants (bazen, decoraties). De straatgevel, versierd met een fries met moraliserende scènes geïnspireerd door de Cavalcade des ondes, werd in de 18e eeuw gedeeltelijk gewijzigd door het doorboren van ramen. Binnen, de gewelfde vestibule en geribde kamers herinneren haar eerste gebruik als een commerciële residentie en receptie plaats. Recent onderzoek heeft bijgedragen tot het reconstrueren van de evolutie, van de bouw tot haar vrijmetselaars en wereldse toepassingen.

Casa Xanxo belichaamt ook de politieke omwentelingen in de regio. Tijdens de Revolutie werd het na het Verdrag van de Pyreneeën (1659) teruggebracht naar de Llupià en vervolgens verkocht aan de familie van Foix-Béarn. Zijn geschiedenis weerspiegelt de Frans-Spaanse spanningen in Roussillon, evenals de sociale stijging van handelaren zoals Bernat Xanxo, een belangrijke speler in de linnenhandel in Perpignan. Vandaag de dag blijft het een symbool van de middeleeuwse en herboren burgerlijke erfenis van de stad.

Externe links