Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kilmaine barakken, gelegen in Tarascon, werden gebouwd om een oude verplichting te voldoen: sinds de 16e eeuw, de stad, een strategische fase, moest huis en onderhoud troepen in transit. In 1695 stond de koninklijke machtiging het bouwen van speciale barakken toe, waarvan het werk begon in 1718 onder leiding van architect Desfour. Het oorspronkelijke project organiseerde een grote cavalerie wijk, gecentreerd op een binnenplaats, en een klein gebied verdeeld tussen infanterie en winkels. De gebouwen, op twee niveaus, gehuisvest stallen op de begane grond en op de verdieping, met een vleugel gereserveerd voor administratie. Op hun hoogtepunt in de 18e eeuw konden deze barakken 1.275 mannen en 500 paarden herbergen.

Tussen 1834 en 1840 moderniseerde een eerste uitbreiding de stallen volgens veterinaire normen, gevolgd door de bouw van nieuwe gebouwen tussen 1844 en 1845, en vervolgens een rit in 1846. In 1862 werden er tuchtcentra opgericht en vanaf 1877 hebben drie extra gebouwen de opslagcapaciteit van de voedergewassen vergroot. Aan het einde van de 19e eeuw werden keukens, kantines en ziekenboeg toegevoegd, terwijl in 1911 een nieuwe draaimolen onder metalen frame werd gebouwd. Deze ontwikkelingen weerspiegelen de voortdurende aanpassing van het terrein aan de militaire behoeften, met behoud van de oorspronkelijke architectuur.

Gedeeltelijk geclassificeerd in 2006 en geregistreerd in 2002, Kilmaine barakken behouden nu hun historische gevels, daken, binnenplaatsen en interieurs. Hun bescherming omvat ook de belangrijkste rit, symbool van de 19de eeuwse transformaties. De site, een gemengd eigendom (gemeenschappelijk en privé), illustreert zowel het militaire erfgoed van Tarascon als de technische veranderingen in barakken tussen het voormalige regime en de derde Republiek.

Externe links