Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Saint-Corentin de Quimper, gelegen in de Finistère in Bretagne, is een gotisch gebouw waarvan de bouw werd gebouwd van de 13e tot de 15e eeuw, met grote restauraties in de 19e eeuw. De oorsprong ervan stamt uit een beslissing van bisschop Rainaud in 1239, die de reconstructie van het koor lanceerde op de basis van een vroegere romaanse kathedraal, waarvan slechts een hoofdstad in het Bretonse departementale museum bleef. De site, gekenmerkt door stilistische onderbrekingen en aarzelingen, zag het stralende gotische koor rond 1410 voltooid, gevolgd door het schip en transept in de 15e eeuw, onder impuls van bisschop Bertrand de Rosmadec en hertog Jean V van Bretagne. De pijlen, oorspronkelijk gepland in de 16e eeuw, werden pas in de 19e eeuw gemaakt door architect Joseph Bigot, in een neogotische stijl geïnspireerd door lokale modellen.

Het monument heeft een opmerkelijke architectonische eigenaardigheid: een ontspannen van ongeveer 10° tussen het koor en het schip, toegeschreven aan topografische beperkingen of de wens om een bestaande kapel gewijd aan Notre-Dame te integreren. De bedzijde, geïnspireerd door Normandische en Engelse kathedraals zoals Exeter of Chester, combineert sekspartiete gewelven en een drie-niveau hoogte, terwijl het schip, later, neemt een flamboyante stijl met bogen in accolade en bogen met gesneden toetsen. De harmonische gevel, met twee torens van 75 meter, werd in de 19e eeuw bekroond met neogotische pijlen, waardoor het gebouw een spectaculaire verticale dimensie kreeg.

De kathedraal leed talrijke historische gevaren, waaronder branden in de 17e en 18e eeuw, ontheiligingen tijdens de Franse Revolutie (waar het werd een " tempel van de rede"), en controversiële restauraties in de 19e eeuw. De laatste, geleid door Joseph Bigot, omvatten de reconstructie van de pijlen, de restauratie van het glas-in-lood door Emile Hirsch, en de interieurdecoratie door Yan De restauratiecampagnes van de jaren 1990-2000 maakten het mogelijk de structuur te consolideren, de middeleeuwse polychromie gedeeltelijk terug te winnen en liturgische meubels te moderniseren, met behoud van oude elementen zoals de begrafenis platen van de bisschoppen of de altaartafel van de dertiende eeuw.

Het interieur herbergt opmerkelijke meubels, waaronder een middeleeuws altaar, een 17e eeuwse preekstoel om gekerfd van hagiografische scènes te prediken, en beelden zoals die van Sint Yves tussen rijk en arm. De vensters, daterend uit de 15e en 19e eeuw, illustreren verschillende iconografische programma's, met donoren uit de Bretonse aristocratie. Onder de kunstwerken bevindt zich een Afdaling van het Kruis van Pieter van Mol, gered van revolutionaire vernietiging, evenals een orgel waarvan het buffet dateert uit de zeventiende eeuw, gerestaureerd door Aristide Cavaillé-Coll. De kathedraal, geclassificeerd in 1862, blijft een symbool van het religieuze erfgoed van Bretonse afkomst en trekt bezoekers door zijn turbulente geschiedenis en hybride architectuur.

De klokken van de kathedraal, die tien (zeven vluchten en drie vaste) tellen, getuigen van haar centrale rol in het gemeenschapsleven. Het oudste, gesmolten in 1312, is geclassificeerd als Historisch Monument, terwijl de andere dateren uit de 19e en 20e eeuw. Hun beltoon, gedeeltelijk gerestaureerd in 2023, klopt nog steeds vandaag de religieuze en burgerlijke gebeurtenissen van Quimper. Ten slotte versterkt de legende van "de duivel van Quimper-Corentin," gekoppeld aan een wonderbaarlijk uitgedoofd vuur in 1620, en het paardenbeeld van koning Gradlon, een mythisch symbool van de stad, de band tussen het gebouw en de Bretonse identiteit, waarbij geschiedenis en folklore worden gemengd.

Externe links