Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Notre-Dame-de-l'Assumption van Montauban, gelegen in Tarn-et-Garonne, vervangt de voormalige kathedraal van Saint-Théodard, verwoest in 1562 toen de stad werd omgezet in protestantisme. Montauban, een Calvinistisch bastion tot 1629 zag zijn katholieke cultus hersteld na de onderwerping van de protestanten, maar zonder het verbod van het protestantisme (vrede van Alès). De kerk van Sint Jakobus diende vervolgens als een tijdelijke kathedraal tot de intrekking van het edict van Nantes in 1685.

De bouw van de nieuwe kathedraal, bevolen door Lodewijk XIV om koninklijke en katholieke macht te bevestigen, begon in 1692 op het hoogste punt van de stad (102,65 m). De architect Francis II van Orbay regisseerde de werken, overgenomen na zijn dood in 1697 door Jules Hardouin-Mansart en Robert de Cotte. In 1707 vertraagde de instorting van zes slecht gebakken stenen pilaren de bouw. De plechtige inwijding vond plaats op 1 november 1739 en markeerde de voltooiing van dit klassieke monument met ionische invloeden.

De kathedraal onderscheidt zich door zijn witte stenen gevel, omlijst door twee torens die aanvankelijk door bollenklokkentorens (demolis in 1831). Het interieur, nuchter en elegant, huisvest grote werken zoals Le Vœu de Louis XIII d Ranked een historisch monument in 1906, het is eigendom van de staat sinds de wet van 1905, terwijl het blijft toegewezen aan katholieke aanbidding. Gesloten voor het publiek sinds 2020 als gevolg van structurele scheuren, belichaamt het zowel een artistiek erfgoed als de religieuze spanningen van de Franse geschiedenis.

Het gebouw bevat sterke symbolische elementen: de achttiende-eeuwse preekstoel, geclassificeerd als een historisch monument, of de kapellen gewijd aan Saint Théodard (schilder van het bisdom) en Saint Philomena (schilder van de schippers). De Baldaquin van het koor, toegevoegd in 1872, en de medaillons van kardinaal Vertus benadrukken zijn geestelijke en politieke rol. Lokale materialen (kalksteen voor beelden van Arcis) en 19e-eeuwse trompe-l'oeil decoraties weerspiegelen artistieke en liturgische ontwikkelingen.

De recente geschiedenis wordt gekenmerkt door instandhoudingsproblemen. De hagedissen die in 2020 werden ontdekt en de reeds bestaande scheuren verergerden, leidden tot de tijdelijke sluiting ervan. Dit monument, zowel een plaats van eredienst als een getuige van religieuze conflicten, blijft een belangrijk stedelijk monument, zichtbaar vanuit de hele stad. De architectuur, die koninklijk classicisme en lokale aanpassingen combineert, maakt het een uniek voorbeeld van het Occitaanse erfgoed.

Externe links