Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Notre-Dame-de-la-Sède de Tarbes, gewijd aan Maria als "de troon van wijsheid" (Sedes Sapientia), heeft zijn oorsprong in een 12e eeuwse kerk, waarvan twee apsisen van het koor blijven. Zijn naam komt van de Latijnse sede (troon), die de Maagd symboliseert die het Kind Jezus draagt. Het gebouw, van plan tot Latijns kruis, werd in de 14e eeuw uitgebreid door een gotisch schip, vervolgens aangepast tot de 18e eeuw met de toevoeging van een narthex en een klassieke gevel.

Een historisch monument in 1906, de kathedraal combineert romaanse stijlen (abside en apsidioles gewelfd in cul-de-four) en Gotische (nef met kernkoppen, 13e XIVe achthoekige toren). In het interieur bevindt zich een Mariakapel, een 17e eeuws gouden altaarstuk, en een geclassificeerd orgel (buffet en instrumentaal gedeelte beschermd in 1974 en 1979). De gewelven, geschilderd in de 19e tot 20e eeuw, bedekken een transept met gewelfde armen in een gebroken wieg.

De geschiedenis van de kathedraal wordt gekenmerkt door opeenvolgende uitbreidingen: noordelijke kapellen (15e eeuw), twee schepen capitulaire hal, en sacristie beschutting van de schat. De westelijke gevel, in Mugron zandsteen, dateert uit de 18e eeuw, toen de bisschop van Cambout het interieur (meester altaar, preekstoel, paneel). De oorlogen van de religie (XVIe) lieten sporen achter met de versterking van de apsis, terwijl restauraties (XIXe.

Onder de persoonlijkheden in verband met de plaats, werd Sint Vincent de Paul gewijd aan een subdeacon (1598), en bisschop Pierre-Marie Théas, een resistente bisschop tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd er begraven. Het orgel, gerestaureerd tussen 1990 en 1993, herwint zijn compositie van de 17e tot de 18e eeuw. De kathedraal, altijd actief, viert elke 20 november de verjaardag van haar toewijding, die een traditie van "immemorial time" doordraagt.

De glas-in-loodramen van de abide (1861) en de geschilderde versieringen van het kruis van de transept (1843) of gewelven (1930) getuigen van late artistieke campagnes. Het zuidelijke klooster, gesloopt in 1803, liet ruimte voor een Sint-Louis kapel (1815), die werd verwoest in 1959. De opgravingen onthulden toen overblijfselen van de noordoostelijke pijler van het gedeeltelijk gerestaureerde klooster.

Externe links