Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame-de-Nazareth Kathedraal in Vaison-la-Romane, gelegen in de Vaucluse, is een katholiek gebouw dat dateert uit de Gallo-Romeinse periode, met grote transformaties in de 12e eeuw. Het belichaamt de architectonische overgangen tussen de Merovingische, Romaanse en Gotische periodes, zoals blijkt uit zijn tripartiete apse, zijn hergebruikte oude kolommen en zijn gebroken wieg gewelven. In 1840 werd een historisch monument gebouwd, waarin een gedeeltelijk herbouwd klooster uit de 11e eeuw en middeleeuwse lapidaire elementen zijn ondergebracht.

De belangrijkste abide, bedekt met een cul-de-vier kluis, behoudt sporen van zijn paleo-christelijke oorsprong (Vde eeuw), met booggen in het midden van een hanger rusten op oude marmeren kolommen. Latere veranderingen, zoals de uitbreiding van een boog in de 14e eeuw voor een episcopaal graf of de verhoging van een venster in de 15e eeuw, weerspiegelen de voortdurende aanpassing. Het klooster, gesticht tussen 1010 en 1030, diende ooit als een plek van leven voor de canons en herbergt nu begrafenisresten, waaronder die van de bisschoppen Willem II en III van Cheisolme.

De kathedraal heeft innerlijke degradatie ondergaan in de handen van twee bisschoppen, die haar jube en de knikkers van het koor uitkleedden om hun paleis te verrijken. Ondanks deze verliezen, behoudt de noordelijke abside een rijk versierd tafelaltaar, beschouwd als het meest artistieke stuk van het monument. Sinds 2009 is het de zetel van de bisschop van Vaison, die sinds 1897 als parochiekerk fungeert. De vierkante klokkentoren, versierd met gesneden friezen, en zijn zuidelijke gevel, gekenmerkt door uitlopers en laster markeringen, illustreert de diversiteit van zijn stilistische invloeden.

De funderingen van de abside onthullen delen van oude kolommen, bevestigen het hergebruik van Gallo-Romeinse materialen, een gangbare praktijk in de regio. De begrafeniscippe van Publius Atilius Ingenuus, ingebed in de klokkentoren, herinnert aan het Romeinse verleden van Vaison. De galerieën van het klooster, meerdere keren gerestaureerd, combineren hoofdsteden met waterbladeren en 13e eeuwse figuratieve elementen, terwijl witte knikkers, van oude monumenten, sommige kolommen sieren. Deze details benadrukken de dialoog tussen de tijdperken die het monument kenmerken.

De abside boog, vaak geassocieerd met Oosterse invloed, wordt hier gepresenteerd als een lokale evolutie van de boog in het midden van de cirkel, die verscheen uit het Benedenrijk. Deze architectonische eigenaardigheid, opgemerkt door historicus André Corboz, is in tegenspraak met de hypothese van een Syrische oorsprong en benadrukt de rol van visigoten architecten in de verspreiding ervan. Het schip, verstoken van transept, en de gewelfde zekerheden door kruipen voltooien een structuur tegelijkertijd sober en complex, die de liturgische en symbolische behoeften van de Provençaalse Middeleeuwen weerspiegelt.

Externe links