Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Sainte-Marie de Bayonne, gewijd aan de Maagd Maria, vindt zijn oorsprong in de vierde eeuw, toen Bayonne episcopale zetel werd. Een eerste romaanse kathedraal werd gebouwd tussen 1125 en 1150 onder impuls van bisschop Raymond de Martres, maar herhaalde branden (1199, 1224, 1258) en de Normandische plunderingen en vervolgens Sarrasins gedeeltelijk vernietigde het gebouw. Na de brand van 1258 zette de Bayonnais een Champagne-architect aan om het bed te herbouwen en te transepten in gotische stijl, wat het begin markeerde van een grote architectonische transitie.

In de 14e eeuw ging de bouw westwaarts dankzij de donaties van kardinaal Guillaume Godin, met de voltooiing van het schip in 1404. In 1451 werd de kathedraal bijna voltooid toen Bayonne de Engelsen overnam. De zuidelijke toren, begonnen aan het einde van de 15e eeuw, werd afgesloten in 1615 van een koepel in leisteen. Het monument werd tijdens de Revolutie afgebroken, diende als hooizolder, voordat het in de 19e eeuw werd gerestaureerd door Emile Boeswillwald, een leerling van Viollet-le-Duc, die de pijlen (85 m) aanpaste en het klooster gedeeltelijk veranderde.

De kathedraal, van gotische stijl stralend met champagne invloeden, onderscheidt zich door zijn kruisplan, zijn doorloop met stralende kapellen, en een zeldzame lege kluis, vergelijkbaar met die van Soissons. Het klooster, een van de grootste in Frankrijk (11e eeuw), diende als ontmoetingsplaats voor middeleeuwse bedrijven. Geklasseerd als Werelderfgoed van UNESCO in 1998 voor zijn rol op de wegen van Santiago de Compostela, herbergt het schatten zoals de sjaal van Saint Leon (IXe eeuw) en renaissance glas-in-lood ramen.

De 19e-eeuwse restauraties, gedeeltelijk gefinancierd door de Lormand legaat (40.000 gouden frank), transformeerden de westerse gevel en verwerkten neogotische elementen, zoals het ciborium van het Carrara marmeren koor. In de 20e en 21e eeuw werd het werk voortgezet, met ravages, de restauratie van glas-in-loodramen en de herontwikkeling van het koor om zich aan te passen aan liturgische hervormingen. De kathedraal blijft een symbool van de Frans-Engelse dualiteit van Bayonne, weerspiegeld in zijn wapenkluissleutels mengen leliebloemen en Engelse luipaarden.

Tot de opmerkelijke elementen behoren het Bayonnaise schip, een sleutelsteen van de transept die een middeleeuws schip vertegenwoordigt met acht zeilers en de symbolen van de evangelisten, die de maritieme kracht van de stad illustreren. De Jacques hommel (2003), een 3,6-tons polychrome klok, en het orgel, waarvan het achttiende-eeuwse buffet is geclassificeerd, getuigen van het rijke erfgoed. Het klooster, dat nu wordt beheerd door het National Monuments Centre, herbergt culturele evenementen, die haar historische sociale rol volhouden.

Toekomst

De kathedraal van Sainte-Marie is een van de 71 monumenten en sinds 1998 staan 7 delen van paden op de UNESCO Werelderfgoedlijst onder de officiële titel "Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle en France.".

Het is op weg naar de weg van Soulac (of de weg van de kust of de weg van de Engelsen) die vertrekt van Soulac-sur-Mer in Frankrijk en eindigt in Irun in Spanje.

Externe links