Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Luperckathedraal van Eauze, gelegen in de Gers in Occitanie, is een emblematisch gebouw van de Zuidelijke Gotiek, gebouwd tussen 1467 en 1521 onder impuls van Jean Marre. Het vervangt vroegere kerken, waaronder een eerste kathedraal waarschijnlijk gebouwd op de Romeinse baden van Elusa (de oude naam van Eauze), een grote administratieve stad van Novempopulania uit de derde eeuw. Het bisdom Eauze, dat al in 314 met bisschop Mammertimus in de raad van Arles was getuigd, verdween in de negende eeuw na de Viking-invasie, de grootstedelijke titel werd overgedragen aan Auch in 879.

De huidige kerk, met een enkel schip en veelhoekig koor, bevat zijkapellen en gesneden boogsleutels. De bouw werd gevolgd door grote restauraties tussen 1860 en 1878, waaronder glas-in-lood opnieuw gemaakt door Jean-Baptiste Anglade, en de openbaring in 1972 van hergebruikte Romeinse stenen. De site, gekoppeld aan de vroege aanbidding van de heilige Luperc (Vde eeuw), toont een christendom boven op de heidense sekten (Mithra, Cybelus), typisch voor de gemilitariseerde Romeinse steden. Het opschrift "Hic est Sedes" (hier is de zetel), verdween in 1798, suggereerde de oorspronkelijke locatie van het bisdom.

Het monument, geclassificeerd als een historisch monument in 1945, behoudt sporen van zijn tumultueuze verleden: vernietiging in 1569 (oorlogen van religie), gedeeltelijke reconstructie van de Benedictijnse priorij in 1732, en wijziging van de klokkentoren (octogonale toren) in 1721. De oude glas-in-loodramen, deels toegeschreven aan Arnaud de Moles of Laurens d'Agen (1520), worden vergezeld door absidiale schilderijen die de Pantocrat Christus en bijbelse taferelen weergeven. Het gebouw illustreert dus de historische stratificatie van Eauze, van oudheid tot moderne tijden.

De cultus van Saint Luperc, een omgebouwde Romeinse militairen en martelaar rond 250, maakt deel uit van een strategie van de christenisering die heidense symbolen hergebruikt. De naam roept de Lupercales op, het Romeinse festival van vruchtbaarheid, terwijl de legende (geschreven pas in de tiende eeuw) het bindt aan een klooster dat in 980 op de heuvel met uitzicht op de oude stad is opgericht. Dit religieuze syncretisme, gebruikelijk in het late Rijk, wordt bevestigd door heidense stelen en altaren die opnieuw worden gebruikt in de muren van de kerk.

Architectureel gezien mengt de kathedraal bakstenen en stenen, met een smal schip (10,70 m) dat contrasteert met zijn hoogte (21,65 m), waarschijnlijk erfgoed van een kerk met drie voorste beuken. De 19e eeuwse restauraties, hoewel controversieel (innerlijke coating verwijderd in 1972), bewaarde gotische elementen zoals kapel uitlopers en gesneden sleutel gewelven. De ingang veranda, toegevoegd rond 1830, en de "imperial" piek (1721) getuigen van opeenvolgende aanpassingen.

Vandaag de dag, Saint-Luperc kathedraal blijft een symbool van de Gascon erfgoed, mengen Romeinse, middeleeuwse en moderne geschiedenis. De meubels (tafels, standbeelden) en de glas-in-lood ramen, gedeeltelijk geclassificeerd in de Palissy inventaris, maken het een plaats van geheugen en cultus nog steeds actief, ondanks de verdwijning van het oorspronkelijke bisdom.

Externe links