Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Linge slagveld, gelegen in het Vogezenmassief in de gemeenten Orbey, Hohrod, Sultzeren en Labaroche (Haut-Rhin), maakte deel uit van een hevige strijd tussen de Franse en Duitse legers tijdens de Eerste Wereldoorlog. Van 20 juli tot 16 oktober 1915 was de strijd gericht op het beheersen van dit strategische punt voor een toekomstig offensief in de vlakte van de Elzas. Ondanks het aanzienlijke verlies van mensenlevens (meer dan 18.000 slachtoffers, waaronder 8.867 aan Franse zijde), bleef de territoriale winst minimaal, wat het geweld van de gevechten in de bergen illustreert.

De Duitsers, die maandenlang waren geïnstalleerd, hadden de Linen versterkt met blokhuizen, loopgraven en prikkeldraadnetwerken, waardoor de positie bijna vrij was. Het Franse offensief, geleid door de 3e gevechtsbrigade en de 129e divisie van de infanterie, faalde ondanks herhaalde aanvallen. Tegen augustus 1915 duwden Duitse tegenaanvallen, met behulp van vlammenwerpers en traangas, de Fransen terug en stabiliseerden het front tot het einde van de oorlog.

De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1921 en gewijzigd in 1932 voor het behoud ervan, behoudt nu overblijfselen van de vestingwerken van beide kampen. Een nabijgelegen museum-herinnering toont wapens, persoonlijke voorwerpen en archiefdocumenten, getuige van de intensiteit van de gevechten. Onder de opmerkelijke figuren, de dichter Jules Dupin, tweede luitenant gedood op 26 juli 1915, werd geëerd in het Pantheon onder de schrijvers die stierven in de strijd.

De slag om de Linge symboliseert het falen van de Franse strategie van "manoeuvreren overloop door de highs," bepleit door Joffre ondanks de meningen van zijn ondergeschikten. Deze keuze, geïnspireerd door Napoleontische tactieken, kwam tegemoet aan de realiteit van een positieoorlog en de macht van de Duitse verdediging. De menselijke verliezen, onevenredig aan de resultaten, maakten het een van de bloedigste episodes van de gevechten in de Vogezen.

Het massief, gedeeltelijk bebost en rotsachtig, bood een terrein geschikt voor de verdediging, met steile hellingen en natuurlijke gangen omgezet in vallen. De overblijfselen nog zichtbaar, hoewel meestal na 1915, herinneren de twee legers aan de vastberadenheid om de site te versterken na de stabilisatie van het front. Vandaag bestendigen de gedenktekens en naburige necropolissen de herinnering aan deze soldaten.

Externe links