Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Tempelierskapel van Metz, gebouwd tussen 1180 en 1220, is het enige overblijfsel van een Tempelierscommando opgericht in de 12e eeuw in deze vrije stad van het Heilige Roomse Rijk. De architectuur, op de grens tussen Romaans en Gotisch, wordt gekenmerkt door een gecentreerd achthoekig plan, dikke muren, en gewelven op dogisch kruis. De gekerfde boogsleutel vertegenwoordigt de duif van de Heilige Geest, terwijl de hoofdsteden versierd met rinceaux à fleur de lys Rijn invloeden oproepen of een eerbetoon aan de Heilige Sepulchre van Jeruzalem. De muurschilderingen, gedeeltelijk gerestaureerd in het begin van de 20e eeuw, dateren uit de 14e eeuw.

De Tempeliers vestigden zich in Metz na 1147 na een donatie in verband met de prediking van Bernard de Clairvaux voor de tweede kruistocht. Aan het eind van de 13e eeuw verplaatsten ze hun belegering bij de kerk van Saint-Pierre-aux-Nonnais. In tegenstelling tot het koninkrijk Frankrijk, waar de orde werd ontbonden in 1312, ontsnapten de Messin Tempeliers, beschermd door lokale heren, aan vervolging na hun transformatie in Hospitallers. Geen eigendom gaat naar Teutonics, en sommige commandanten houden hun titels onder de nieuwe gehoorzaamheid.

De kapel, geclassificeerd als een historisch monument in 1840, ontsnapte aan verschillende verwoestingen: in 1556 toen de citadel werd gebouwd (waar het diende als een kruitwinkel), en in 1861 dankzij de interventie van Prosper Mérimée tegen het militaire arsenaal. In de 20e eeuw was het op zijn beurt een Duits telegraafstation (1882), een plaats van behoud van het altaarstuk van Hattonchâtel tijdens de Eerste Wereldoorlog, en een militaire kapelaanzaal na 1957. Tegenwoordig worden er tentoonstellingen gehouden, die gedeeltelijk weer hun oorspronkelijke roeping herwinnen.

Architectonische kenmerken omvatten zeven absidiole niches onzichtbaar van buiten, een vierkante gewelfde cul-de-four koor, en een gebeeldhouwde lintel deur van de Templar Foot Cross. Twee gevouwen boogvuren, later toegevoegd, sieren een stuk van achthoek. Een 13e-eeuwse capitulaire zaal, versierd met schilderijen beschreven door Viollet-le-Duc, werd in 1904 afgebroken na gedeeltelijke onderzoeken in het Metz Museum.

De historische context van Messin onthult een coëxistentie tussen religieuze orden: Templiers, Ziekenhuishouders van Petit-Saint-Jean en Teutonics van Sainte-Élisabeth. De stad, dan onder Germaanse invloed, heeft relatieve autonomie, wat het overleven van de lokale Tempeliers na 1312 verklaart. Hun commandant, hoewel gereduceerd tot de kapel, illustreert de blijvende verankering van de orde in het Messin Land, ondanks de politieke en religieuze omwentelingen van de Middeleeuwen.

De opeenvolgende restauraties (1864, 1908, 1927) behouden dit emblematische gebouw, een getuige van de overgangen tussen keizerlijke macht, Franse koninklijke macht en Duitse beroepen. Zijn iconografie, fresco's uit de 14e eeuw, pattékruising en zijn centrale plan maken het tot een zeldzaam voorbeeld van Tempeliersarchitectuur in Lotharingen, gekoppeld aan zowel de kruistochten als de lokale geschiedenis van het Heilige Rijk.

Externe links