Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame de Quilinen kapel, gelegen in het gelijknamige dorp Landrevarzec (Finistère), is een religieus gebouw gebouwd in twee fasen in de 15e eeuw. Gecertificeerd als een seigneurieel gebouw in 1495, vervangt het waarschijnlijk een vroegere kapel, zoals sommige hergebruik stenen suggereren. De architectuur combineert een gelampte schip, een gewelfde stenen koor (zeldzaam in Bretagne) en een noordkant. De wapens van de hertogen van Bretagne en de familie van Rohan, evenals die van de Kerguelen (vermoedelijke commandanten), sieren het gebouw, met een nobele bescherming.

Het monument onderscheidt zich door zijn 16e eeuwse kalver, gebouwd op een driehoekige basis die een ster van David vormt en 47 beelden bevat, waaronder een Pietà en apostelen. Een historisch monument in 1990 met de kapel, calvaire en nabijgelegen fontein, het ensemble onderging grote restauraties tussen 2013 en 2018, onthullen 16e eeuwse muurschilderingen (zoals een Fortune Wheel) en 17e eeuwse decoraties. De kapel, een oude treviale kerk, werd omringd door een kerkhof gerenoveerd in 1785, en de klokkentoren, oorspronkelijk centraal, werd verplaatst in 1868 door architect Joseph Bigot.

De etymologie van de plaats blijft besproken: een lokale legende toegeschreven aan een hond ("Ki ar linnen," "hond van de lijn"), terwijl Bernard Tanguy ziet er een vervorming van Celynin, heilige Welsh geëerd in Bretagne. De muurschilderingen, herontdekt tijdens restauraties, omvatten religieuze scènes en symbolische motieven. Het meubilair omvat beelden van Bretonse heiligen (Guenole, Yves, Roch) en een straal van glorie. Het hoofdvenster, geïnstalleerd in 2017, vertegenwoordigt Notre-Dame de Quilinen, patroon van het pand.

De kapel profiteerde van de bescherming van de hertogen van Bretagne en de familie van Rohan, zoals blijkt uit de macles (heraldische symbolen) en de badges gehamerd op de fontein en calvary. De door de storm van 1987 veroorzaakte schade heeft de restauratiecampagnes versneld, waardoor ook het paneel van de noordkant en de vierdelige kluizen van het koor konden worden ontwikkeld. Vandaag opent het zich voor het publiek met rondleidingen en benadrukt het zijn historische rol als plaats van toewijding en seigneuriële macht.

De calcare, beschreven als een "boom van Jesse" door Charles Le Goffic, wordt gesulariseerd door zijn klimstructuur en zijn sporen van originele polychromie. De fontein van toewijding, geassocieerd met de Mariaanse cultus, maakt dit Bretonse religieuze ensemble compleet, typisch voor middeleeuwse treves. Recent werk bevestigde ook de hypothese van een tweetraps constructie: het schip vóór 1449, toen het koor en het transept onder het episcopaat van Jean de Lespervez (1451.

Externe links