Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Koninklijke Kapel van Saint-Louis de Dreux, gelegen in het kasteel van Dreux in Eure-et-Loir, is de necropolis van de familie Orléans. Oorspronkelijk was het de collegialiteit Saint-Étienne, die sinds 1023 aan het kasteel werd gehecht. In 1775 bracht Louis-Jean-Marie de Bourbon, hertog van Penthièvre, de overblijfselen van zijn familie daarheen vanuit Rambouillet, waardoor deze plek een familiebegrafenis werd. Tijdens de revolutie werden de graven ontheiligd en de lichamen in een massagraf gegooid.

In 1816 kocht Marie-Adélaïde de Bourbon, hertogin van Orléans, het land en bouwde er een neoklassieke kapel van architect Claude-Philippe Cramail, op het terrein van de put. Zijn zoon Louis-Philippe I, koning van de Fransen, breidde de kapel uit in neogotische stijl uit 1839, onder leiding van Pierre-Bernard Lefranc. De kapel werd de "Saint-Denis des Orléans," de thuisbasis van de begrafenissen van de dynastie, verrijkt met beelden en glas-in-lood van Ingres, Delacroix en Viollet-le-Duc.

In de kapel bevindt zich ook een orgel van Cavaillé-Coll (1845) en glas-in-loodramen van de fabriek Sèvres, waarvan sommige door Ingres zijn ontworpen. Geschade tijdens de Tweede Wereldoorlog, wordt het nu beheerd door de Saint-Louis Foundation, opgericht in 1974. Het blijft een actieve plaats van herinnering voor de familie Orléans, nog steeds gastheer ceremonies zoals de begrafenis van Henry d'Orléans in 2019.

Onder de kapel herbergen drie niveaus van crypten en gewelven de overblijfselen van Orléans, Bourbon-Penthièvre en relikwieën, zoals het hart van Regent Philippe d'Orléans. De ronde crypte, herschikt in de 20e eeuw, herbergt de meest recente begrafenissen. Twee cenotafen, die van de broers van Louis-Philippe I, werden daar sinds Versailles in 1986 overgebracht.

Gerangschikt een historisch monument in 1977, de kapel illustreert de turbulente geschiedenis van het Huis van Orleans, tussen ballingschap, monarchie restauratie en begrafenis erfgoed. De architectuur combineert middeleeuws erfgoed (delen van de 14e eeuw), neo-classicisme en neo-gotiek, dat de stilistische en politieke evoluties van Frankrijk van de 18e en 19e eeuw weerspiegelt.

Externe links