Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kapel Saint-Lazare, gelegen in Angers op de rechteroever van Maine, is het laatste overblijfsel van een lepra gesticht in het begin van de 12e eeuw (c. 1104-1120) door de broederschap van de bourgeois van de stad. Oorspronkelijk bestond het uit een kapel, een begraafplaats, lokalen voor zieken (laders), evenals een schuur en tuinen. Deze liefdadigheids site, gewijd aan Saint Lazarus, weerspiegelde de middeleeuwse organisatie van het verzorgen van melaatsen, vaak gedegradeerd naar de rand van steden.

In de 17e eeuw werd de kapel vergroot en verloor geleidelijk zijn religieuze functie. Na de revolutie in 1791 werd het verkocht als nationaal eigendom aan een individu, Léonard Desvalois, die het in een woongebouw veranderde. Verdeeld in woningen, wordt het onherkenbaar, maar een gerucht blijft in de buurt over de oorsprong ervan. Pas in 1991, tijdens een incidentele archeologische interventie, werd het gebouw herontdekt, waardoor de geplande vernietiging door de gemeente werd afgewend voor een vastgoedproject.

De kapel wordt beschermd door de ARCSL (Association for the Renaissance of the Chapel of Saint Lazare), gecreëerd door bewoners, leraren en archeologen. Dankzij hun mobilisatie werd het gebouw in 1992 opgenomen als historische monumenten en gekocht door de stad Angers. Na bijna twintig jaar verlaten te zijn, werd het uiteindelijk hersteld tussen 2008 en 2009 onder leiding van architect Valérie Legrand. Sinds 2009 is de kapel, omgedoopt tot Chapelle Saint-Lazare, een multifunctionele zaal die beheerd wordt door de gemeente.

Dit monument illustreert vandaag zowel de middeleeuwse geschiedenis van leproseries, revolutionaire omwentelingen als hedendaagse kwesties van erfgoedbehoud. De term, onveranderd sinds de Middeleeuwen, en de hybride architectuur (XII en XVII eeuwen) maken het een zeldzame getuigenis van de evolutie van religieuze en stedelijke gebruiken in Angers.

Externe links