Bouw van het schip XIe siècle (≈ 1150)
Het zou het huidige schip moeten zijn.
milieu du XVIIIe siècle
Einde van seigneuriale begrafenisgebruik
Einde van seigneuriale begrafenisgebruik milieu du XVIIIe siècle (≈ 1850)
Laatste gebruiksperiode door Lords.
11 octobre 1996
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 11 octobre 1996 (≈ 1996)
Officiële bescherming van de kapel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kapel (ZC 3): inschrijving bij beschikking van 11 oktober 1996
Kerncijfers
Seigneurs de Vaudreuille - Eigenaren en sponsors
Edel gezin verbonden met de kapel.
Oorsprong en geschiedenis
De kapel Saint-Martin de Vaudreuille is een historisch monument gelegen in de gemeente Vaudreuille, Haute-Garonne (Occitanie). Mede daterend uit de 11e eeuw om zijn schip, maakt het deel uit van de middeleeuwse periode. Deze kapel was oorspronkelijk een begrafeniskapel, geïntegreerd in de plaatselijke begraafplaats, en voorbehouden aan de familie van de heren van Vaudreuille tot de 18e eeuw. Zijn status als historisch monument, verkregen door registratie in 1996, onderstreept zijn erfgoed belang.
Het gebouw illustreert de middeleeuwse religieuze architectuur, met een schip mogelijk onder de oudste in de regio. Zijn begrafenisgebruik weerspiegelt de seigneuriële praktijken van die tijd, waar nobele families vaak privékapellen hadden voor hun begrafenissen. De kapel is nu eigendom van de gemeente Vaudreuille, en de locatie, hoewel gelegen met gemiddelde nauwkeurigheid (noot 5/10), blijft toegankelijk via de Chemin Camille Pistre.
De historische context van Vaudreuille in de Middeleeuwen werd gekenmerkt door een landelijke en feodale samenleving, waar lokale heren een centrale rol speelden in de religieuze en sociale organisatie. Begrafeniskapellen, zoals die van Sint Martin, dienden niet alleen als een plaats van aanbidding, maar ook als een symbool van macht en herinnering voor de seigneuriale geslachten. Hun aanwezigheid op begraafplaatsen versterkte de band tussen de dorpsgemeenschap en haar elites, terwijl ze een spiritueel kader boden voor begrafenispraktijken van die tijd.