Eerste bouw Xe-XIe siècles (≈ 1150)
Pre-Romeinse oorsprong en primitieve romans
1865
Dood van baron Jules d'Ancelin de Labaume
Dood van baron Jules d'Ancelin de Labaume 1865 (≈ 1865)
Begraving in de kapel
29 novembre 1965
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 29 novembre 1965 (≈ 1965)
Officiële nationale bescherming
2015
Restauratie van de buste van Sint Paulus
Restauratie van de buste van Sint Paulus 2015 (≈ 2015)
Behoud in Saint-Pierre Kerk
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Chapelle Saint-Paul (Vak B 450): Beschikking van 29 november 1965
Kerncijfers
Jules d'Ancelin de Labaume - Baron de Labaume
Eigenaar en begrafenis in de kapel
Dominique Puech - Archeoloog
Auteur van een studie (2017) op de kapel
Oorsprong en geschiedenis
De Sint-Pauluskapel van Arnave, gelegen op 710 m boven de zeespiegel ten westen van het dorp Arnave (Ariëge, Occitanie), wordt beschouwd als een van de oudste religieuze gebouwen in het departement. Waarschijnlijk van de Xe tot Xe eeuw, zelfs vanaf de 9e eeuw, voor bepaalde elementen zoals pre-Romeinse bedriegers, illustreert het de oorsprong van de Romaanse kunst in Ariège. De bescheiden architectuur, bestaande uit een uniek schip en een rechthoekig koor gewelfd in tuff wieg, onthult archaïsche bouwtechnieken, met later muur arcades toegevoegd om de muren te versterken bij het leggen van gewelven.
De kapel was lange tijd een bedevaartsplaats dankzij een zwarte steen, bekend om de epilepsie te genezen als de patiënt daar een hele nacht sliep. Deze legende, gecombineerd met verhalen over wonderbaarlijke genezingen, droeg bij tot het behoud ervan. Tot de 20e eeuw werd het graf van baron Jules d'Ancelin de Labaume (overleden 1865) herbergd. Het monument werd in 1965 geregisseerd door de Erfgoedstichting om de structuur ervan te consolideren.
Het meubilair omvat een buste van Sint Paulus uit de 16e eeuw, vandaag bewaard in de Sint Peter kerk van het dorp na een restauratie in 2015. De klokkentoren, met gemêleerde ramen, en de westerse gevel versierd met seriële bogen, weerspiegelen de stilistische evolutie tussen pre-Romeinse en roman. De zuidelijke deur, voorzien van een driedubbele aartsvolt met zaagtanden, benadrukt zijn hybride karakter. Latere reshuffles, zoals muurschilderingen, tonen structurele aanpassingen door de eeuwen heen.
Archeologische en historische bronnen, waaronder de werken van Dominique Puech (2017), wijzen op zijn rol in de studie van architectonische overgangen in Midi-Pyrénées. Het geografische isolement en de staat van instandhouding maken het tot een zeldzaam voorbeeld van een primitief Romaans gebouw, gekenmerkt door middeleeuwse bijgeloof en een seigneurische geschiedenis gekoppeld aan de familie Labaume.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen