Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Sauvebeuf Kasteel, gelegen in Aubas, Dordogne, heeft zijn oorsprong in de 17e eeuw, hoewel een eerste gebouw, getuigd al in 1365 onder de naam Hospitium de Sauvebuo, werd opgericht door de familie Ferrières. Dit originele kasteel, gerenoveerd in 1600 in renaissancestijl door Jehan III de Ferrières, werd in 1633 door Richelieu vernietigd, in straf van een duel waarbij de eigenaar betrokken was. Dankzij de tussenkomst van Maria van Highfort met Lodewijk XIII werd het tussen 1636 en 1637 herbouwd door Charles-Antoine de Ferrières, markies de Sauvebouf, mogelijk volgens de plannen van architect Nicolas Rambourg, bekend van zijn werk aan het Château de Hautefort. Het nieuwe kasteel nam een stijl dicht bij het Palais du Luxembourg, met een langgerekt huis lichaam omlijst door paviljoens.

In de 18e eeuw kwam het landgoed in handen van Victor Riqueti de Mirabeau, vader van de beroemde revolutionair, na zijn huwelijk met Marie Geneviève de Vassan, weduwe van de markies de Sauvebeuf. De revolutionaire toekomst bleef daar tijdens zijn jeugd en werd daar verbannen. Twee gebouwen verdwenen op dat moment: een stal verwoest door de Mirabeaus, en een zuidelijke vleugel later vernietigd door de familie Chassagnac. Het kasteel onderging uitgebreide restauraties aan het einde van de 19e eeuw onder het eigendom van de familie Oberkampf (1891-1927), alvorens een boerderij tot 1975 werd verlaten.

Het kasteel, gekocht in 1987 door het reclamebedrijf Claude Douce, werd gedeeltelijk vermeld als een historisch monument op 2 juli van hetzelfde jaar, en vervolgens volledig op 9 oktober 2009. Soft begon zijn restauratie en opende voor het publiek in 2013, het opzetten van een privé museum met een rijke collectie van prehistorische objecten. De site behoudt opmerkelijke elementen zoals het originele frame, een eretrap, een duivenboom en schilderijen van Philippe de Champaigne. De naam, Sauvebeuf, zou kunnen komen van saouvestus ("isolated, desert") en bos ("hout"), die een bosrijke en onveilige plaats oproepen.

Het kasteel is ook verbonden met een lokale legende: ten tijde van de kruistochten verdronk Alice, dochter van de kastanje, in de Vézère uit liefde voor de Sir of Losse, die in de strijd omkwam. Zijn geest spookte van de rand van het kasteel. Architectureel gezien bestaat de site nu uit een huis en noordelijke paviljoens, een oostelijk bijgebouw op het plein en een geïsoleerd paviljoen in het zuidwesten. Twee van de vier fonteinen van de zeventiende eeuw, die de elementen symboliseren, blijven gedeeltelijk: de ene werd verplaatst naar Lot-et-Garonne, de andere geïntegreerd in een balustrade.

De beschermingen onder de titel van historische monumenten omvatten gevels, daken, frame, eretrap, hek van de binnenplaats, en de dovecote. Het kasteel, een prive-eigendom, blijft een bewijs van de architectonische transformaties en historische bezienswaardigheden van de Périgord, van de Renaissance tot de huidige dag.

Externe links