Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de Ternes ontstond in de middeleeuwen, voor het eerst genoemd in 1320 onder de naam "villa externam," een boerderij gelegen tussen de Roule en de Bois de Boulogne, op de parochie van Villiers-la-Garenne. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd de boerderij, toen Esterne Farm genoemd, herbouwd en versterkt door Pierre Jourdaig, die het omringde met muren. Deze site wordt een seigneuriële kwestie, betwist tussen de seigneur van Clichy en de abdij van Saint-Denis, met als beperking de huidige Rue Laugier.

In 1548 kocht Pierre Habert, de bediende en secretaris van de koning, de boerderij en veranderde het in een seigneuriële residentie, met twee torens en een ophaalbrug. Zijn kleinzoon, Isaac Habert, kreeg in 1634 de oprichting van het landgoed in pand door Louis XIII. Aan het einde van de zeventiende eeuw waren er vijf huizen, waarvan drie het kasteel vormden. In 1715 kocht en bouwde Pomponne de Mirey, secretaris van de koning, het kasteel volledig in zijn huidige vorm en verwijderde sloten en ophaalbrug om een landhuis te creëren omringd door een park.

In de 18e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand: verkocht in 1740 aan Pierre Grégoire Masse, vervolgens in 1771 aan Louis-François de Galliffet, werd het uiteindelijk in 1778 verworven door Joseph Normand, de bijnaam van architect Nicolas Lenoir. De laatste splitst het pand, opent de straat van de Arcade (toekomstige rue Bayen) door het kasteel, en verkoopt percelen. De site herbergt ook een fabriek van anti-roest ijzeren en vervolgens een poederfabriek tijdens de revolutie. In de 19e eeuw werd het kasteel een religieus college voordat het gedeeltelijk werd vernietigd en omgevormd tot een gemeentelijke crèche in de 20e eeuw.

Het Château des Ternes werd in 1928 opgenomen als historisch monument, dat in 1931 werd uitgeschreven. De klassieke architectuur, gekenmerkt door een centraal voorlichaam en vleugels in retraite, draagt de sporen van Lenoir's transformaties, waaronder de straat die het gebouw oversteekt. Vandaag eigendom van de stad Parijs, herbergt een crèche en getuigt van de metamorfoses van een voormalige middeleeuwse boerderij met aristocratische residentie, dan met publieke apparatuur.

De geschiedenis van het kasteel is ook gekoppeld aan figuren als Abbé Pierre, die daar in 1954 daklozen verwelkomden, of Generaal Dupont van de Etang, eigenaar aan het begin van de negentiende eeuw. De archieven noemen ook industriëlen zoals Jean-Antoine Chaptal, wiens nabijgelegen chemische fabriek, actief aan het begin van de 19e eeuw, 150 werknemers in dienst had op een land van vier hectare. Deze industriële activiteiten, gekoppeld aan Parijse verstedelijking, hebben geleidelijk het gehucht Ternes in de hoofdstad geïntegreerd.

Toekomst

De gebouwen werden in 1956 uitgeroepen tot openbaar nut en werden achtereenvolgens eigendom van de Public Assistance, vervolgens van de stad Parijs.

Externe links