Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De grensovergang van de Sainte-Marie put is een versterkte betonnen constructie opgericht in 1924 door ingenieur Charles Tournay op het terrein van een kolenput gegraven in 1864 in Ronchamp. Oorspronkelijk ontworpen om de extractie te doen herleven, diende het weinig vanwege de voorkeur gegeven aan de Chanois goed, beter uitgerust voor kolenverwerking. Na de nationalisatie van de bekkens in 1946 werd het stroomgebied van Ronchamp toevertrouwd aan EDF, en het paardrijden, dat in 1958 werd verlaten, ontsnapte aan sloop dankzij lokale mobilisatie.

Vanaf de jaren zestig verdedigde Marcel Maulini, een voormalig mijnarts en lid van de gemeenteraad, zijn behoud als een overblijfsel van het mijntijdperk. Tokenly overgenomen door het departement in 1972, het paardrijden werd gerestaureerd in 1979 en geregistreerd bij de Historische Monumenten in 2001, werd de enige intacte architectonische getuige van de Ronchamp mijnbouwbekken. De stijl, het combineren van beton en rode baksteen, weerspiegelt een zeldzame esthetische onderzoek voor een industriële structuur, gericht op het verzachten van het nut aspect.

Architectureel onderscheidt de ridderlijkheid zich door zijn vierkante frontstructuur met vier pilaren en een dak met vier panelen, waardoor een bakstenen receptgebouw wordt overwonnen. Ontworpen door Tournay, een specialist in verstevigde betonwinning, illustreert het de technische innovaties van die tijd, zoals het gebruik van beton in het licht van ijzertekorten. Het was 18,50 meter hoog en gehuisvest 3,30 meter in diameter, gedemonteerd in 1950 voor hergebruik elders.

De site, nu een departementaal eigendom, belichaamt de herinnering aan Franche-Comté bekkens, het laatste overblijfsel van een industrie die de regio gevormd. Het behoud ervan is het resultaat van een burger en erfgoed verbintenis, het transformeren van een symbool van het industriële tijdperk in een historisch monument, gelabeld 20e eeuw Erfgoed.

Externe links