Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sainte-Thérèse-de-l'Enfant-Jésus de Boulogne-Billancourt ontstond in 1910, toen Canon Gérard, pastoor van Notre-Dame de Boulogne, pater Lieubray, oratorische dominee toevertrouwde aan het creëren van een annex kapel in het arbeidersdistrict La Plaine. Deze buurt, die groeit in de bevolking dankzij autofabrieken en industriële wasserij, ontbrak plaatsen van aanbidding. Een eerste tijdelijke kapel, gewijd aan de heilige Thérèse van Avila, werd in 1911 gebouwd door architect Paul Legrie, gefinancierd door het werk van de reliëfkapellen. Ze begeleidde sociale werken (management, gezinsondersteuning) in een geest van sociaal katholicisme. De kapel, later omgevormd tot een school, verdween begin 2000.

Na de zaligverklaring van de heilige Thérèse van Lisieux in 1923, bevestigde kardinaal Dubois de bouw van een parochiekerk gewijd aan de toekomstige heilige. Een wedstrijd werd gelanceerd in 1925, gewonnen door architect Charles Bourdery, maar de werken, begonnen in 1926, werden onderbroken door gebrek aan geld nadat de crypte was voltooid (benny in 1928). De parochie werd officieel opgericht in 1927 en beslaat een gebied begrensd door Boulogne Wharf en Victor-Hugo Avenue. De tijdelijke kapel werd een parochie onder de naam Saint Thérèse van het Kind Jezus.

In 1938 werd dankzij de Kardinaalgebouwen en kardinaal Verdier het werk hervat volgens vereenvoudigde plannen, geleid door Charles Bourdery en Henri Vidal na 1939. Het grote werk werd voltooid bij de oorlogsverklaring, en het kruis van de klokkentoren gezegend op 28 augustus 1939. De kerk, beschadigd door bombardementen in 1942 en 1943, werd gedecoreerd tot 1945. Zijn drie klokken, die 42 maanden werden begraven om aan de eis te ontsnappen, werden in 1946 gezegend. Pater Maurice Brasdu, parochiepriester tijdens de oorlog, werd in 1976 onder de volkeren erkend voor zijn rol in de bescherming van vervolgden.

De huidige kerk, van sobere en moderne stijl, mengt gewapend beton, steen en baksteen. Zijn interieur, gekenmerkt door heilige kunst uit de jaren 1930-1940, omvat polychrome sculpturen van Jean Lambert-Rucki (weg van het kruis, crypt), glas-in-lood ramen van Auguste Labouret en André Pierre, en werken van beeldhouwers als René Iché of Lucienne Heuvelmans. De crypte, gewelfd en versierd met historische hoofdsteden, illustreert bijbelse en hagiografische scènes. Het gebouw kreeg de 20e eeuwse Erfgoed en Erfgoed labels van regionaal belang voor zijn artistieke en historische waarde.

In 1911 ontwikkelde pater Lieubray een ambitieus sociaal programma voor de beroepsbevolking van de buurt, vaak buitenlands (waaronder een Chinese katholieke gemeenschap). Er werden een beschermheerschap, een apotheek, een kinderkamer en professionele cursussen (koetuur, boekhouding, industrieel ontwerp) gecreëerd. In 1914 werd een jongensschool (Saint-Philippe) en een meisjesschool (Thérèse-Martin) geopend. In 1963 werd een tehuis voor jonge werknemers geopend, nu omgevormd tot een verblijf voor jonge volwassenen met een handicap.

De Oratorianen, aanwezig sinds het begin, verlieten de parochie in 2010 na bijna een eeuw van pastorale animatie. De kerk blijft een getuigenis van de sociale betrokkenheid van de geestelijkheid in de 20e eeuw en van de fusie van moderne heilige kunst en missie met de populaire klassen.

Externe links