Eerste schriftelijke vermelding 1199 (≈ 1199)
Religieuze huis afhankelijk van Cadouin.
XIVe siècle
Herstelperiode
Herstelperiode XIVe siècle (≈ 1450)
Transformatie van de oorspronkelijke kerk.
1970
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 1970 (≈ 1970)
West gevel en klokkentoren beschermd.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De west gevel met zijn arcade klokkentoren (cad. A 30): inschrijving bij decreet van 21 oktober 1970
Kerncijfers
Louis-Victor Gesta - Ambachtelijk glaswerk
Auteur van kerk glas in lood ramen.
Avit (ou Avitus) - Hermit en beschermheilige
Voormalig soldaat, monnik en lokale figuur.
Oorsprong en geschiedenis
Saint-Avit de Saint-Avit-Rivière, oorspronkelijk gebouwd in de 12e eeuw, onderging grote transformaties in de 14e en 16e eeuw. De huidige architectuur weerspiegelt deze veranderingen, waaronder het Latijnse kruisplan en de driehoekige klokkentoren, doorboord door vier romaanse openingen. Het westelijke portaal, versierd met vijf aartsvolts en hoofdsteden gesneden met baaibladeren en rozen, getuigt van een gemarkeerd middeleeuws erfgoed. Een bron uit 1199 noemt zijn gehechtheid aan de abdij van Cadouin en benadrukt het historische en religieuze belang ervan in de regio.
In de 14e eeuw was de parochie afhankelijk van Montferrands kasteel en de aartsbisschop van Capdrot, onder het gezag van het bisdom Sarlat. Deze administratieve en religieuze context illustreert haar verankering in de feodale en kerkelijke structuren van de Périgord. De klokkentoren en de poort, genoemd als historische monumenten in 1970, zijn de enige beschermde elementen van het gebouw. De glas-in-lood ramen, ondertekend door Louis-Victor Gesta, voegen een recentere artistieke tintje toe aan dit middeleeuwse erfgoed.
De gemeente Saint-Avit-Rivière, doorkruist door La Couze en gelegen in een landschap van bossen en weiden, weerspiegelt een oude menselijke bezetting, gekoppeld aan de aanwezigheid van stromen en communicatieroutes zoals de departementale weg 2. De kerk, in het hart van het dorp, belichaamt de centrale rol van religieuze gebouwen in de sociale en spirituele organisatie van de perigordinische dorpen, van de middeleeuwen tot de moderne tijd. De hybride architectuur, die laat-romaanse en gotische architectuur combineert, maakt het een getuige van de stilistische en culturele evoluties van de regio.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen