Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Léger de Delincourt, gelegen in de regio Oise van Hauts-de-France, vervangt een ouder gebouw waarvan het schip dateert uit de late 11e of vroege 12e eeuw. De oostelijke delen, gebouwd door het hoofdstuk van de Collège Saint-Mellon de Pontoise, dateren uit het derde kwart van de 12e eeuw voor de transept en het koor, terwijl de gotische klokkentoren werd voltooid in het begin van de 13e eeuw. Deze elementen combineren laat-romaanse en primitieve gotische invloeden, met gebogen gewelven en gesneden hoofdsteden die symbolische scènes zoals hoofdzonden vertegenwoordigen.

In de 14e eeuw werd de kerk vergroot door de toevoeging van twee zekerheden aan het koor, waarvan de kluizen rond 1300 werden gemaakt of hersteld. Het schip, aanvankelijk bedekt met een plat plafond, werd aangepast in de 16e eeuw met een omgekeerde kiel frame en Berrichons passages direct verbinden het schip aan de kruimels. Tijdens de Franse Revolutie in 1791 werd het koor verlengd met een apsis met gesneden strips, waarvan de houten kluis dateert uit 1860. Romaanse hoofdsteden werden geclassificeerd als historische monumenten in 1911, en de rest van het gebouw (buiten het schip) werd vermeld in 1926.

De kerk werd sterk gekenmerkt door haar parochiegeschiedenis onder de Ancien Régime, waar Pontoise's hoofdstuk, een collateur van de genezing, de kosten van bouw en onderhoud op zich nam. Conflicten rond tienden en nalatigheid in onderhoud leidden tot spanningen tussen canons en eeuwigdurende dominees, zoals blijkt uit de 14e tot 18e eeuwse proeven. De parochie, een van de oudste in de Vexin, was oorspronkelijk gewijd aan Sint James voordat ze onder de bescherming van Saint Léger d'Autun werd geplaatst, een zeldzame term in de regio.

De restauratiecampagnes in de 20e eeuw, met name tussen 1990 en 1995, maakten het mogelijk het gebouw gedeeltelijk te redden, maar de relatieve stopzetting na 2005 leidde tot een geleidelijke achteruitgang. De vereniging van de Vrienden van Delincourt heeft de instandhoudingsinspanningen van 2007 nieuw leven ingeblazen, waardoor de kerk in 2015 heropend kon worden. Vandaag, hoewel de zondagsmis in 2018 ophield, blijft het gebouw een belangrijke architectonische getuigenis, verbonden aan de parochie van Saint-François-d'Assise du Vexin.

Het interieur van de kerk onthult een schip met opeenvolgende aanpassingen, een transept met late romaanse gewelven, en een koor verrijkt met 14de eeuwse zijkapellen. De vroege gotische klokkentoren domineert het gebouw met zijn gebroken baaien en het gebouwde dak. Onder de meubels, zeven elementen zijn geclassificeerd of ingeschreven, waaronder een 18e eeuwse biechtstoel, een 14e eeuwse Maagd met het kind, en een schilderij met Notre-Dame de Liesse. Deze stukken illustreren de artistieke en religieuze evolutie van de regio.

Buiten heeft de kerk een westerse gevel gerenoveerd in de 18e eeuw, een veroordeelde gotische veranda, en oostelijke delen gemaakt van gedeeltelijke steen. De klokkentoren, met zijn hoekzuilen en geminieerde baaien, is geïnspireerd door romaanse modellen terwijl ze gotische kenmerken aannemen. De uitlopers en ramen van de zekerheden weerspiegelen de toevoegingen en aanpassingen van de 14e en 18e eeuw, terwijl de neo-klassieke apse, toegevoegd in 1791, sloot het gebouw met een afgesneden bed.

Externe links