Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Louiskerk werd gebouwd tussen 1928 en 1930 in de mijnstad Nouméa in Rouvoroy, onder leiding van Louis Dupont, bankier en voorzitter van de Drocourt Mining Company, en Noël Beaugrand, directeur van Noeux. Het werd opgericht om de arbeiders van nabijgelegen putten te dienen, in een architectonische stijl gekenmerkt door het gebruik van bakstenen beton, typisch voor na de Eerste Wereldoorlog reconstructies. Het gebouw, geïnspireerd door Sainte-Sophie de Constantinople, keurt een Grieks kruisplan met een centrale koepel versierd met fresco's vandaag gedeeltelijk verdwenen.

De kerk werd op 6 april 1930 gezegend door bisschop Charles Guillemant, en zijn bel Marie-Louise werd diezelfde dag gedoopt, met Louis Dupont als peetvader. In 1931 werd Rouvroy-Noumea een zelfstandige parochie en in 1934 vestigden de zusters van de Onbevlekte Ontvangenis zich daar. Parijse architecten Charles Duval en Emmanuel Gonse ontwierpen het gebouw, terwijl gerenommeerde ambachtslieden zoals Henri Marret (frescoes), Raymond Subes (ferronerie) en Jean Gaudin (glasramen) bijdroegen aan de interieurinrichting, waarbij religieuze symbolen en verwijzingen naar Saint Louis werden gemengd.

De Sint-Louiskerk werd in 2012 als Werelderfgoed van UNESCO beschouwd als een van de 353 elementen van het mijnbekken Nord-Pas-de-Calais, en onderscheidt zich door zijn vierkante klokkentoren met betonnen pilaren en absidiolen met secundaire altaren. De originele fresco's, waarvan sommige de sociale werken van Saint Louis of een kruisweg in fries vertegenwoordigden, verdwenen meestal onder lagen kalk, met uitzondering van die van de eik van Vincennes in het koor. Het marmeren altaar, dat ter nagedachtenis aan Abbé Casimir Grabas wordt aangeboden, bevat relikwieën die in 1988 zijn afgezet.

De stad Nouméa, waar de kerk opkomt, had tot 10.000 inwoners en werd georganiseerd rond een boulevard die de naburige mijnbouwsteden (La Parisienne à Drocourt et du Maroc à Méricourt) verbindt. De scholen, Franse en Poolse presbyteries, en de kerk vormden een samenhangend bakstenen ensemble, dat de werk- en multiculturele identiteit van de regio weerspiegelt. Vandaag de dag is de kerk afhankelijk van het bisdom Arras en ontvangt meer dan een maandelijkse mis, maar blijft een belangrijke getuigenis van de industriële en religieuze geschiedenis van de Hauts-de-France.

De renovatiewerkzaamheden, zoals de restauratie van het leisteendak in 1991 of de gedeeltelijke herontdekking van de Chemin de Croix in 2011, benadrukken de inspanningen om dit erfgoed te behouden. Antoine-Blanchant Square, waar de kerk staat, werd in 1990 ingehuldigd als een eerbetoon aan de parochiepriester van Rouvroy van 1968 tot 1989. Het gebouw, eigendom van de gemeente, is beschermd sinds een decreet van 9 oktober 2009 en vestigt de aandacht op de unieke mix van heilige kunst en mijnbouw architectuur.

Toekomst

De kerk van Saint-Louis, haar Franse en Poolse presbyteries, behoren tot de 353 elementen verdeeld over 109 sites die werden geclassificeerd op 30 juni 2012 als UNESCO World Heritage.

Externe links