Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Sint Martin's kerk van Bettviller en Moselle

Moselle

Sint Martin's kerk van Bettviller

    6 Rue de l'Église
    57410 Bettviller

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
1732
Gedeeltelijke reconstructie
1770
Reconstructie van het koor
1772
Vervaardiging van kelken
1770-1775
Creatie van altaren
1802
Gewijzigd
1940-1945
Oorlogsschade
1954
Volledige restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Théodore Mexal - Curé de Bettviller Houdt toezicht op de reconstructie van het koor in 1770.
Jean-Philippe Mihm - Verdachte stucmachine Mogelijke auteur van altaren in stucwerk.
Winibald Wagner - Verdachte stucmachine Mogelijke auteur van altaren in stucwerk.
Jean Georges Pick - Straatsburgse goudsmid Schepper van de zilveren kelk (1772).
Duc de Deux-Ponts - Historisch Patron Hou de beschermheilige van de kerk vast.

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Martin kerk van Bettviller, gelegen in het departement Moezel, is een religieus monument gekenmerkt door een complexe geschiedenis. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Hornbach. Het was de moederkerk van verschillende naburige dorpen, waaronder Rimling tot 1702 en Petit-Réderching tot 1804, terwijl het die van Guising en Hoelling bleef. Zijn beschermheerschap was historisch gezien de hertog van Deux-Ponts en benadrukte zijn regionale belang.

Het huidige gebouw, gewijd aan Sint Martin, werd herbouwd in 1732 en vervolgens in 1770, voordat zwaar beschadigd tijdens de bombardementen van 1940 en 1945. Een complete restauratie in 1954 gaf het zijn oorspronkelijke verschijning, hoewel vereenvoudigd, vooral voor de koperen klokkentoren. Het koor, herbouwd in 1770 onder de pastoor Théodore Mexal, heeft een verbijsterd renaissance decor, geïnspireerd door nabijgelegen kerken zoals Rohrbach-lès-Bitche. Drie altaren, toegeschreven aan Sarrebruckese ambachtslieden zoals Jean-Philippe Mihm of Winibald Wagner, sierden het interieur tussen 1770 en 1775.

De meubels, verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd volledig vernieuwd na 1954. Onder de bewaard gebleven objecten is een zilveren kelk uit 1772, werk van de Straatsburgse zilversmid Jean Georges Pick. Deze kelk, versierd met rots- en vegetarische motieven, getuigt van de artistieke kennis van de tijd. De kerk belichaamt aldus een religieus, architectonisch en ambachtelijk erfgoed, gekenmerkt door reconstructies en regionale invloeden.

Vandaag de dag blijft de Sint-Martinskerk een symbool van het land Bitche, geïntegreerd met erfgoednetwerken zoals Clochers de France en genoemd in de Merimée basis. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke, religieuze en artistieke omwentelingen van de Moezel, tussen ducal erfgoed en moderne reconstructies.

Externe links