Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Georges de Villeneuve-Saint-Georges vindt zijn oorsprong in de negende eeuw, voor het eerst genoemd in het Polyptiek van Abbé Irminon als een "goed gebouwd" gebouw. Al in de 11e eeuw werd het een bezit van de abdij van Saint-Germain-des-Prés, die relikwieën neerlegde van Saint Georges, een christelijke martelaar van Cordoba, overgebracht door de monnik Usuard. Deze relikwieën geven de kerk haar huidige woord. De basis van de klokkentoren, gedateerd de 11e eeuw, is het oudste bewaard gebleven deel.

Het gebouw werd herbouwd in de 13e eeuw, en vervolgens grondig herontworpen in de 16e en 17e eeuw, met inbegrip van de toevoeging van een Renaissance gevel in 1549, versierd met beelden van de Maagd en de Apostelen. Het bovenste deel van de klokkentoren kan dateren uit de zeventiende eeuw. De kerk bleef onder Saint-Germain-des-Prés tot de revolutie, voordat ze verkocht werd als nationaal eigendom in 1791. Drie restauratiecampagnes in de 19e eeuw (1820-1822, 1863-1864, 1867-1870) veranderden zijn structuur en interieur.

Gerangschikt een historisch monument in 1925, de kerk behoudt middeleeuwse elementen (dertiende eeuw travaux) en Renaissance (westelijke gevel), terwijl het schip, koor en zijkapellen dateren uit 19e eeuw restauraties. Onder zijn schatten bevinden zich een 15e eeuwse Maagd van Barmhartigheid, bas-reliëfs van de 16e eeuw, en een standbeeld van St.Georges die de draak terroriseert, waarschijnlijk uit de 17e eeuw. Een klok van 1791, Georgette Marie Magdelaine, en 18e eeuwse doopvonten voltooien dit erfgoed.

De geschiedenis van de kerk wordt ook gekenmerkt door picturale werken, zoals de aanbidding van de Magi (1717) door Jean-Baptiste Oudry, geclassificeerd als een historisch monument. De liturgische meubels, waaronder de fauteuil van een beroemde ster en de krukken van de achttiende eeuw, getuigen van zijn centrale rol in het parochieleven. Begrafenisplaten, zoals die van Jean Bachelier (1688), herinneren zich zijn verankering in de lokale geschiedenis.

Historische bronnen, waaronder het werk van Abbé Lebeuf (18de eeuw) en moderne studies (Pauline Gruau 2003), benadrukken de architectonische evolutie van het gebouw, tussen middeleeuws erfgoed en postrevolutionaire aanpassingen. Vandaag de dag blijft de kerk een symbool van het religieuze en artistieke erfgoed van Val-de-Marne.

Externe links