Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Johannes de Doper van Algrange is een katholiek gebouw opgericht tijdens de Duitse annexatie van de Moezel, wanneer de stad wordt getransformeerd onder de invloed van de Wilhelmiaanse autoriteiten. De architectuur weerspiegelt het eclectisme van het tijdperk, het mengen van neogotische en andere stijlen, in een context van verstedelijking versneld door mijnbouw. De bevolkingsgroei, gekoppeld aan de opening van mijnen, maakt het noodzakelijk een nieuwe plaats van eredienst te bouwen.

Het project, dat in 1888 door Abbé Vernet werd gestart, is toevertrouwd aan de architect Conrad Wahn, hoofd van Metz. Het oorspronkelijke budget van 80.000 mark is teruggebracht tot 75.000 mark voor een neogotisch gebouw met een basiliek schip, gewelfd in drie schepen. Het werk, begonnen in 1891, eindigde in een jaar: de kerk werd gewijd op 12 oktober 1892 door bisschop Fleck, bisschop van Metz. De structuur combineert Jaumont steen en gecoate balgen, met een imposante klokkentoren en een gevel versierd met drie gevelportalen, overdekt door een drielobbige rosace.

In 1894 werd het orgel van de voormalige Sint-Martinuskerk in Hayange erheen overgebracht om de ontwikkeling te voltooien. Het gebouw is onderdeel van een verlangen naar stedelijke modernisering, symboliseren zowel het lokale geloof als de Duitse architectonische invloed van de tijd. De neogotische stijl, typisch voor Wilhelmiaanse prestaties, maakt het tot een belangrijke getuigenis van deze historische periode in Lotharingen.

Externe links