Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas-des-Champs, gelegen aan de Rue Saint-Martin in het 3e arrondissement van Parijs, is een katholiek religieus gebouw gebouwd over twee eeuwen, van 1420 tot 1620. Het is voornamelijk bedekt met flamboyante gotische architectuur, hoewel Renaissance en klassieke elementen werden opgenomen in opeenvolgende uitbreidingen. Het is een van de grootste kerken van Parijs, met een lengte van 90 meter en een breedte van 36 meter, en onderscheidt zich door zijn 99 zuilen, de bijnaam "kerk met honderd zuilen.".

De oorsprong van de kerk dateert uit de 11e eeuw, toen het klooster van Saint Martin-des-Champs, dat Priorij van Cluny was geworden, een oratorium gewijd aan Sint Nicolaas, patroonheilige van reizigers en kinderen richtte. Dit oratorium, genoemd in een pauselijke bubbel van 1119, diende een groeiende lokale bevolking, aangetrokken door de Lendit beurs en de groeiende economische activiteit van de buurt. Door de eeuwen heen werd het gebouw uitgebreid om tegemoet te komen aan de behoeften van een steeds bevolkter parochie, van 1.000 inwoners in de 12e eeuw tot meer dan 50.000 in de 17e eeuw.

De bouw van de huidige kerk begon in 1421, onder Engelse bezetting tijdens de Honderdjarige Oorlog, met de bouw van een schip van zeven spanten en een lage kant. Het werk werd in fasen voortgezet, gekenmerkt door grote uitbreidingen in 1490, 1541, 1576, en ten slotte 1613-1615, de datum waarop het koor, de doorloop en de stralende kapellen werden voltooid. Elke fase weerspiegelt de architectonische evoluties van zijn tijd, waarbij Gotiek, Renaissance en klassieke stijlen worden gecombineerd. De kerk was ook het toneel van historische gebeurtenissen, als de basis van de Congregatie van de Dochters van Liefde door Louise de Marillac en Vincent de Paul in 1633, na een mystieke visie woonde in het gebouw in 1623.

Het interieur van Saint-Nicolas-des-Champs is rijkelijk ingericht, met meer dan zeventig objecten geclassificeerd als historische monumenten, waaronder muurschilderingen, beelden en glas-in-lood ramen. Tot de opmerkelijke werken behoren schilderijen van Simon Vouet, Georges Lallemant en Quentin Varin, barokke altaarstukken en 18e-eeuwse kraampjes. De drieëndertig kapellen werden toegekend aan rijke parochianen of broederschappen, die ze versierden met fresco's, standbeelden en liturgische meubels. Sommige, zoals de axiale kapel gewijd aan de Maagd, huis grote werken van 17e eeuwse religieuze schilderkunst.

De kerk beleefde moeilijke periodes, vooral tijdens de Franse Revolutie, toen zij in 1793 werd gesloten en werd omgevormd tot een theofielantropische tempel voordat zij in 1802 werd teruggebracht naar de katholieke aanbidding. In de 19e eeuw werden grote restauraties uitgevoerd, met name onder de pastorale zorg van de pastoor Frasey (1823-1829), die zich bezighield met de westelijke gevel en kapellen. Het boren van Turbigo Street in 1858 veranderde ook de directe omgeving van het gebouw, resulterend in de gedeeltelijke sloop van het massagraf en de pastorie.

Vandaag de dag blijft Saint-Nicolas-des-Champs een actieve plaats van aanbidding, geanimeerd door de Emmanuel gemeenschap sinds 1992. Het huisvest ook een historisch orgel, gebouwd in de zeventiende eeuw door Crépin Carlier en gerestaureerd meerdere malen, waarvan de laatste dateert uit de jaren 1927-1930 door Victor Gonzalez. De kerk blijft het voorwerp van restauratiecampagnes, zoals die in 2020-2021 op de zuidelijke flank, muurschilderingen en glas-in-loodramen, waardoor haar rol als getuige van het Parijse religieuze en artistieke erfgoed wordt gehandhaafd.

Externe links