Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de Gaillac vond zijn oorsprong in de 10e eeuw, bevestigd sinds 972 toen het werd geschonken aan de abdij van Saint-Michel door de bisschop van Albi, Froutaire. Aanvankelijk in Romaanse stijl, werd het herbouwd in 1271 in een zuidelijke gotische, met behoud van Romaanse elementen zoals ramen in het midden en gesneden hoofdsteden. Het werk eindigde rond 1330 met de toevoeging van een westelijke stenen poort, contrasterend met de dominante baksteen van het gebouw. De kerk, verbonden aan het ziekenhuis Saint-Pierre-et-Saint-André al in 1172, werd een probleem tijdens de oorlogen van de religie: geplunderd in 1562 en 1568 door protestanten, werd het hersteld na hun vertrek in 1570.

In de 18e eeuw leidde de instorting van een kluis in 1701 tot gedeeltelijke reconstructie, waaronder het koor in neo-Romeinse stijl. De Franse Revolutie degradeert het gebouw opnieuw, maar reparaties in de 19e eeuw voegen een nog zichtbaar geschilderde inrichting toe. In de jaren zeventig om veiligheidsredenen werd het na grote restauraties in 1987 heropend. In 1985 werd een historisch monument gebouwd, met opmerkelijke elementen zoals een Maucourt-orgel uit de 17e tot 18e eeuw, een altaarstuk uit 1811 getekend Marini, en een huis gewijd aan Saint Émilie de Vialar, afkomstig uit Gaillac.

De kerk wordt architecturaal onderscheiden door zijn unieke schip met vier spanten, zijn zijkapellen geïntegreerd in massieve uitlopers, en zijn veelhoekige klokkentoren met vijf klokken, waaronder een van 1499 van Candeil Abbey. De 14e eeuwse westerse stenen portaal en de grimmige-hoofdige Romaanse modellen getuigen van de opeenvolgende transformaties. Zijn geschiedenis weerspiegelt lokale religieuze spanningen, van conflicten tussen katholieken en protestanten tot zijn huidige rol als een geheime plaats van eredienst en erfgoed.

Externe links