Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame de Plouaret Church is een religieus gebouw in de gemeente Plouaret in het departement Côtes-d'Armor in Bretagne. De bouw dateert voornamelijk uit de tweede helft van de 16e eeuw, hoewel elementen zoals de homonieme kapel van de Hospitallers van Sint-Jan suggereren een oudere oorsprong, rond 1470-1480. De kerk keurt een drie-schip plan onder een enkel dak, met een platte bed verlicht door een grote drie-lijn raam getopt door een polylobed roos. De klokkentoren, die begon te werken op 28 februari 1554, werd gedeeltelijk herbouwd na een brand veroorzaakt door bliksem.

Het schip werd in 1829-1830 gerestaureerd door de architect Pierre-Marie-Ange Le Bricquir-Kerstivien en de ondernemer Guillaume Péron. Deze restauratie maakte het mogelijk het gebouw te vergroten, aanvankelijk te klein in 1812. De werken werden voornamelijk gefinancierd met vrijwillige abonnementen, met de hulp van de bisschop en de prefect. De klokkentoren, met vier klokken gerestaureerd na de revolutie, domineert het geheel, terwijl het interieur een altaarstuk, kraampjes en een 17e eeuwse preekstoel, evenals doopvonten uit dezelfde periode herbergt. De Keranrais kapel presenteert zandstenen gesneden door de familie Keranré.

Tussen 1903 en 1905 werd een nieuwe restauratiecampagne uitgevoerd door architect Jules Morvan, waaronder het hergebruik van stenen uit de Sint Maudez kapel en de wijziging van bepaalde openingen. De kerk werd geclassificeerd als een historisch monument in opdracht van 18 oktober 1907, het erkennen van zijn erfgoed waarde. De aangrenzende begraafplaats, verplaatst rond 1860-1861, maakte plaats voor een uitbreiding van het openbare plein in 1872. Het gebouw behoudt ook een fontein van toewijding die verband houdt met de herkomst van het ziekenhuis en toont zijn centrale rol in het religieuze en gemeenschapsleven van Plouaret.

Het interieur van de kerk wordt gekenmerkt door een chevron-firma paneelstructuur en een continu vat waarvan gebroken bogen vallen op achthoekige palen. Onder de opmerkelijke elementen bevinden zich een reeks van tien schilderijen met de profeten van Israël, die de trap van de preekstoel sierden en een hoog altaar dat in 1872 door Johannes Omnes werd gerestaureerd. De zijkapellen, waaronder Keranrais, en de sacristie, uitgebreid in 1865-1866 door Yves Hernot, completeren dit architectonische ensemble rijk aan geschiedenis.

De parochiekerk Plouaret, opgericht door de Orde van Ziekenhuishouders van Sint-Jan, speelde een belangrijke geestelijke en sociale rol in de regio. Zijn naam, Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle of de-Consolation, weerspiegelt het belang ervan als plaats van toewijding en vergadering. De opeenvolgende veranderingen, van 19e eeuwse uitbreidingen tot 20e eeuwse restauraties, illustreren de aanpassing aan de veranderende behoeften van de gemeenschap, met behoud van haar middeleeuwse en renaissance erfgoed.

Externe links