Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Notre-Dame-de-l'Assumption d'Atur, gelegen in het dorp Atur (gemeente van Boulazac Isle Manoire, Dordogne), is een religieus gebouw gebouwd in de 12de eeuw. Het behoudt een romaanse stijl ondanks latere wijzigingen, zoals de gipskluis toegevoegd in de 19e eeuw. Zijn geschiedenis is slecht gedocumenteerd, maar sporen van vernietiging gerelateerd aan de Honderdjarige Oorlog en de Oorlogen van Religie zijn waarschijnlijk. Het oudste bekende document, een canoniek bezoekrapport van 1688, beschrijft een ongebogen schip, onverhard en zonder glas-in-lood.

In 1757 werd de boog van het koor hersteld, zoals aangegeven door een inscriptie. In de 19e eeuw werden grote werken uitgevoerd: in 1812 waarschuwde een bijzonder prefect over de staat van het gebouw, en in 1876, de architect Meunier de Périgueux realiseerde de gipskluis en lattis. Recente archeologische ontdekkingen hebben muurschilderingen onthuld van de 14e tot 15e eeuw, waaronder een muurschildering gemaskerd onder een 19e-eeuwse schilderlaag, die werd ontdekt in 2016. Deze elementen weerspiegelen de architectonische en artistieke evolutie.

De kerk, met een enkel schip van 30 meter lang, presenteert een 15e eeuws zuidportaal versierd met engelen en een grimmige kop. Het werd aanvankelijk versterkt, zoals blijkt uit de resterende mâchicoulis en de gebogen vierkante klokkentoren. De kapel van de Maagd, gewelfd met kernkoppen, huizen gesneden capes (angelot en draak) en een verdedigingsruimte toegankelijk via een spiraalvormige trap. Het meubilair omvat een achthoekige 15e-eeuwse dooptank, een 18e-eeuws altaarstuk, en glas-in-lood ramen ondertekend door Henri Audeynaud (1870) en Louis Martin (XX eeuw).

De kerk heeft in 1947 een historisch monument gemaakt en beschermt twee opmerkelijke objecten: de dooptank en een sacristiekast van Lodewijk XV. De architectuur combineert daarmee middeleeuwse erfgoed (octogonale koepel, Romaanse wieg) en latere toevoegingen, die de historische omwentelingen van de regio weerspiegelen. De opeenvolgende restauraties, zoals die van 1989 en 2016, lieten toe om haar geschilderde decoraties en verdedigingsstructuur, zeldzame getuigenissen van de centrale Périgord te behouden.

Externe links