Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Éloi-et-Saint-Martin (voorheen Saint-Martin) bevindt zich in La Buissière, nu geïntegreerd in Bruay-la-Buissière (Pas-de-Calais). Zijn geschiedenis begint in de 13e eeuw met de bouw van de klokkentoren, waarvan alleen de onderste zandstenen stoelen overblijven. Het huidige gotische gebouw werd vanaf 1523 gebouwd op de fundamenten van een vroegere kerk gewijd aan St Martin, onder impuls van de familie van Courteville, toen eigenaar van het fief. Het koor, voltooid tussen 1540 en 1550, illustreert de flamboyante kunst, terwijl het schip en zijn onderpanden dateren uit de late 16e eeuw. De stenen pijl, toegevoegd in de 18e eeuw, werd identiek gereconstrueerd in 1991 na afbraak.

De kerk leed schade tijdens de Franse Revolutie en verloor met name haar 16e eeuwse glas-in-loodramen, die in de 19e eeuw werden vervangen door reproducties. Van 2000 tot 2009 werd het om veiligheidsredenen gerestaureerd en in 2009 aan Saint Eloi overgedragen, waardoor verwarring met de andere Sint-Martinkerk van Bruay-la-Buissière werd vermeden. Het meubilair omvat doopvont van 1627, geclassificeerd in 1907, en een klok van 1726, geclassificeerd in 1943. Het gebouw, geregistreerd voor historische monumenten in 2000, hangt nu af van de parochie van Saints-Pierre-et-Paul in Bruaysis.

Architectureel past de kerk een Latijns kruisplan toe met een atypische noord-noordoost oriëntatie, kenmerkend voor het westen van Pas-de-Calais. Church-halle, het presenteert een centraal schip geflankeerd door zekerheden, typisch voor de Artois. Binnen draagt een colonne de wapens van Philippe de Courteville, die het gebouw in de 16e eeuw sponsorde. Het verheven koor, gewelfd in flamboyante gotiek, herbergt een standbeeld van Saint Eloi, patroonheilige van goede doelen, toegevoegd na 2009.

Onder de opmerkelijke elementen, de zandsteen dooptank (2,80 m van omtrek) wordt ondersteund door drie allegorische beelden van theologische deugden: geloof (cruix), hoop (ankers) en liefdadigheid (kind). Deze lettertypen, versierd met de wapens van de familie Maulde, getuigen van de plaatselijke beschermheerschap. De klok van 1726, geclassificeerd, en de parapet van de klokkentoren (eind 17e eeuw) voltooien dit architectonische en meubel erfgoed.

De kerk, eigendom van de gemeente, wordt op afspraak buiten de kantoren bezocht. De recente restauratie heeft een emblematische bouw van Artois religieuze erfgoed behouden, mengen middeleeuwse, herboren en modern erfgoed.

Externe links