Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Meulan, gelegen in Meulan-en-Yvelines in de Yvelines, is een gotisch gebouw gebouwd in twee grote landschappen: het bed en de eerste overspanningen in het derde kwartaal van de 12e eeuw, en de eerste twee overspanningen in het begin van de 13e eeuw. Zijn atypische plan, met een wandeling zonder stralende kapellen of transept, geïnspireerd door de Notre-Dame kathedraal in Parijs. De vier cilindrische pilaren van de rotonde van de abside, versierd met archaïsche romaanse hoofdsteden, contrasteren met de rest van het gebouw, gekenmerkt door gotische hoofdsteden met water en acanthe. De kerk, die onvoltooid bleef, onderging grote veranderingen, vooral in de zestiende eeuw, waar het centrale schip werd gewelfd in een flamboyante gotische stijl, veroordelen de tijdelijke hoge ramen.

Instabiliteiten op de grond markeerde de geschiedenis van het gebouw, waarvoor in 1764-1766 grote reconstructies nodig waren, waaronder de sloop en wederopbouw van de klokkentoren, evenals de herschikking van de kluizen van de eerste twee spanten. Deze werken, hoewel functioneel, behouden het interieur gotische karakter ondanks een nuchtere neoklassieke gevel. In de 19e eeuw veranderde controversiële veranderingen, zoals de toevoeging van balustrades in het koor (1872) en de bouw van een neogotische kapel (1877), de architectonische harmonie. Gerangschikt een historisch monument in 1978, de kerk wacht nog steeds een volledige restauratie, ondanks gedeeltelijke consolidaties van de klokkentoren en gewelven.

De kerk van Sint Nicolaas was tot de revolutie één van de drie parochies van Meulan, naast Notre-Dame en Saint-Jacques. Na de fusie van de parochies in 1793 werd het de enige katholieke kerk in de stad, die niet werd vernietigd door een petitie van de parochianen. De Romaanse tympanum, ontdekt in 1877 en afgebeeld Daniel in de leeuwenpit, evenals de hoofdsteden van symbolische figuren, getuigen van een eerder gebouw. Vandaag de dag blijft het een actieve plaats van aanbidding, in het hart van een parochie gebied bestaande uit acht gemeenten op de rechteroever van de Seine.

De buitenkant van de kerk, gekenmerkt door een neo-klassieke gevel van 1764 en verwaterde zijwanden, contrasteert met de interieurrijkheid. De wandelweg, beschouwd als het oudste en meest homogene element, wordt door historici vergeleken met Domont of Poissy, hoewel zijn primitieve gotische stijl het onderscheidt. De hagiografische glas-in-loodramen van de 19e eeuw, zoals die van Sainte-Avoye, een lokaal beschermheer, voegen een culturele dimensie toe aan dit complexe architectonische erfgoed, waar romaanse, gotische en klassieke invloeden worden gemengd.

Externe links