Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre-et-Saint-Benoît de Perrecy-les-Forges, opgericht in de 9e eeuw door Graaf Eccard II (Heer van Perrecy, Mâcon, Chalon en Autun), was aanvankelijk afhankelijk van de abdij van Saint-Benoît-sur-Loire. Deze graaf, zonder erfgenaam, bood de site in 876 om een klooster van terugtrekking tegen de Viking invasies te creëren, legitimerend zijn bezit betwist door het aartsbisdom Bourges. De Benedictijnen bouwden een eerste gebouw, vervangen tussen 1020 en 1030 door de huidige kerk, waarvan het zuidelijke schip, het kruis van de transept, en het koor blijven.

Het gebouw, typisch voor de Romaanse architectuur, werd gedeeltelijk gerenoveerd in de 12e eeuw (voor en laatste overspanning). De toren (18 m hoog), gemonteerd op stammen, is een meesterwerk van behoud. In de 11e eeuw, wijzigingen omvatten het gewelf van de noordelijke crusillon en de toevoeging van uitlopers. In de 15e eeuw werd het koor herbouwd in gotische stijl, met lancetbessen, terwijl het Romeinse klooster werd vervangen door een gewelfd klooster van kernkoppen, waarvan alleen de ezels-de-lampe blijven bestaan.

Gerangschikt als een historisch monument in 1862, behield de kerk zeldzame elementen zoals grooved baaihoofdsteden van het kruis en grond imposanten. Het glas-in-lood raam van 1946 gewijd aan Sint Benedictus werd in opdracht van de priester Laborier (1941-1949). Vandaag de dag blijft het gebouw een actieve katholieke plaats van eredienst, gehecht aan de parochie van Montceau-les-Mines, getuige van tien eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis.

De priorij, die in 1776 door koninklijk patent werd afgeschaft, illustreerde de banden tussen macht en monastieke netwerk in de Middeleeuwen. De kleine vierkante steen metselwerk, kenmerkend voor de elfde eeuw, en de afwezigheid van gesneden decoratie (gepland voor schilderijen) benadrukken haar primitieve soberheid. De opeenvolgende reparaties weerspiegelen de aanpassing aan liturgische en defensieve behoeften, als de versterkte vooruitgang schip van de twaalfde eeuw, overtroffen door een belfort.

De kerk belichaamt ook de middeleeuwse spanningen tussen lekenheren en de kerk: de gave van Eccard II was bedoeld om een conflict met het aartsbisdom Bourges te kalmeren en tegelijkertijd geestelijke en materiële bescherming te bieden aan de regio. Het originele plan, bijna intact, maakt het een unieke getuigenis van de Bourgondische Romaanse kunst, tussen clinische invloed en lokale innovaties.

Externe links