Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van het Heilig Hart van Bonnecousse, gelegen in Aussillon in de Tarn, werd gebouwd tussen 1959 en 1960 ter vervanging van een te kleine kapel uit 1930. Dit project maakt deel uit van een wens geformuleerd na de Tweede Wereldoorlog: een nieuwe kerk bouwen als Mazamet, een naburige stad, gespaard werd. Na het verlaten van een eerste project bevelen de Dominicaanse vaders van het tijdschrift L-Art Sacré architect Joseph Belmont aan, bijgestaan door ingenieurs Jean Prouvé en Serge Ketoff. Het gebouw, gekenmerkt door gedurfde architectuur (staal "zwevende" dak, onafhankelijke klokkentoren), belichaamt een synthese tussen liturgische traditie en technische innovatie.

Het liturgische ontwerp wordt toevertrouwd aan de Dominicanen van Heilige Kunst, terwijl het interieur grote werken omvat: een wandtapijt van Simone Prouvé (naar Philippe S. Hadengue), glas-in-loodramen van Henri Guérin (1960), en meubels ontworpen door Belmont. De kerk, in staat om 700 gelovigen tegemoet te komen, werd al in 2001 beschermd onder de Historische Monumenten en profiteert van het 20e eeuwse erfgoedlabel. De architectuur, het mengen van lokale puin, prefab metalen structuren en zenitale licht, weerspiegelt een zoektocht naar economie en elegantie, typisch voor naoorlogse kerken.

De site, gelegen in de Aussillon vlakte, maakt deel uit van een dynamische urbanisatie gekoppeld aan de Mazamet uitbreiding. Verschillende afgebroken projecten (1929, 1934, 1946) gaan vooraf aan de definitieve realisatie, gefinancierd door een plaatselijk vastgoedbedrijf en aartsbisdom Albi. Pater Cocagnac, een sleutelfiguur in de Heilige Kunst, speelde een beslissende rol in de keuze van Belmont, toen een jonge architect opgeleid bij Jean Prouvé. Deze laatste bemoeit zich met de prefab columns en illustreert de samenwerking tussen ambachtslieden, kunstenaars en religieuzen.

De decoratieve elementen, zoals Monique David Belmont's lead Child Virgin of de houten bankjes van de kasteelmeester Stella de Labrugière, benadrukken de aandacht voor lokaal vakmanschap. De klokkentoren, gescheiden van het hoofdgebouw, domineert een terter en combineert rauw beton en een metalen pijl die door een lul wordt gedragen. Het ensemble, ontworpen als een ruimte van bezinning open voor de natuur (door een continue glazen strook), belichaamt de idealen van liturgische vernieuwing van de jaren 1950-1960.

Externe links