Begraafplaats Saint-Pierre à Marseille 1er dans les Bouches-du-Rhône

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Pierre kerkhof in Marseille, ingehuldigd in 1863, werd geboren uit een gezondheid en stedelijke noodzaak. Al in de 18e eeuw werden intramurale begrafenissen, die als ongezond werden beschouwd, geleidelijk verboden door koninklijke verordeningen (zoals die van 1776). Marseille heeft, overeenkomstig deze richtlijnen, in 1819-1820 grond verworven om de begraafplaats van Saint Charles te creëren, die snel verzadigd is door verstedelijking en de komst van de spoorweg. Het ontbreken van deze ruimte leidde tot de aankoop van bastide tuinen in 1855 om Saint-Pierre te vestigen, gezegend in 1855 en officieel geopend in 1863 na overdracht van overblijfselen uit Saint-Charles.

Ondanks de lokale oppositie die gezondheidsrisico's vreest, verklaarde een keizerlijk decreet van 1855 het publieke nutsproject. De begraafplaats, ontworpen door architect Sixte Rey, werd de begraafplaats van de elite van Marseille, met monumentale graven die 19e-eeuwse artistieke eclectisme weerspiegelen. Tot zijn meest opmerkelijke begrafenissen behoren die van Edmond Rostand, Antoine Clot (Clot Bey) en de schilder Adolphe Monticelli. De site, georganiseerd in hemicycles en gangpaden, mengt oosterse en klassieke invloeden, zoals blijkt uit het graf van Camille Olive (1872), de enige oosterse prestatie van architect Pascal Coste.

De begraafplaats herbergt ook grote sculpturale werken, zoals de harpman en een huilende vrouw van André-Joseph Allar, of het monument voor de dood van de Eerste Wereldoorlog. Gepinde en thematische pleinen (kunstenaars, industriëlen, weerstanden) structureren de ruimte, waar figuren zoals acteur Rellys, piloot Albert Littolff, of zanger Gaby Deslys rust. Saint-Pierre, een van de grootste begraafplaatsen van Frankrijk na Pantin en Thiais, illustreert de evolutie van begrafenispraktijken en de sociale geschiedenis van Marseille, van industriële revoluties tot wereldoorlogen.

Onder de beschermde elementen, Camille Olive's graf, genoemd als een historisch monument in 2014, onderscheidt zich door zijn Moorse stijl en Perzische decoraties, herinneren aan Coste's werk in het oosten. Andere begrafenissen, zoals die van Clot Bey (een arts in Egypte) of die van Alphonse Esquiros (een Republikeinse schrijver), benadrukken Marseille' banden met de mediterrane wereld en 19e eeuw intellectuele bewegingen. De begraafplaats, die nog steeds in gebruik is, blijft een plaats van herinnering en een openluchtmuseum, dat de culturele en historische diversiteit van de stad Phocéan weerspiegelt.

Externe links