Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De collegiale kerk van de Heilige Sepulchre van Caen werd in de 13e eeuw gesticht door de priester Guillaume Acarin, adviseur van koningen Philip Augustus en Lodewijk VIII. Geïnspireerd door een pelgrimstocht naar Jeruzalem, richtte hij deze kerk op volgens het model van de Heilige Sepulchre, met een kapel die het graf van Christus reproduceert. Het gebouw herbergde prestigieuze relikwieën, zoals een fragment van het Ware Kruis, het aantrekken van jaarlijkse processies, vooral op Palm Zondag en Goede Vrijdag. Het eerste hoofdstuk bestond uit zestien kanonnen, die later werden teruggebracht tot tien, onder leiding van Acarin zelf.

De kerk, gelegen buiten de muren van Caen, werd geplunderd in 1346 toen de stad werd ingenomen. Om zichzelf te beschermen kregen de kanonnen toestemming om een versterkte behuizing te bouwen met sloten en balisten, genoemd in 1372. Deze verdediging, slecht onderhouden, verdween voor de zestiende eeuw. In 1417 namen de Engelsen het gebouw in beslag en droegen het relikwie van het Ware Kruis, alvorens het volgens de traditie te herstellen, na tegenslagen geïnterpreteerd als goddelijke straf. De Hugenoten vernietigden de kerk in 1562, en de hertog van Bouillon, gouverneur van Normandië, liet de overblijfselen in 1563 onder strategisch voorwendsel vernietigen.

Na de vernietiging vestigden de kanonnen zich in de aangrenzende kapel van Sainte-Anne. In de 18e eeuw heeft architect Jean Boisard het gebouw uitgebreid met een achthoekige klokkentoren en twee kapellen, typisch voor het Franse classicisme. In 1791 werd het college ontbonden en de kerk werd gebruikt als artilleriedepot en vervolgens als afdelingsarchief. In 1934 werd er een historisch monument opgericht, dat de collecties van het Musée des Antiquaires de Normandie na 1963 herbergde. Beschadigd tijdens de Slag bij Caen in 1944 werd het gerestaureerd en host vandaag culturele evenementen, waaronder hedendaagse dansresidenties.

De hedendaagse architectuur mixt middeleeuwse overblijfselen, zoals een 12e eeuwse deur versierd met crenellated frets, met 18e eeuwse elementen zoals de achthoekige koepel klokkentoren. Het schip, 53 meter lang, behoudt een karakteristieke tegenbocht. De site, met een 674 m2 grondgreep, domineert de wijk Vaugueux, getuige van acht eeuwen religieuze en militaire geschiedenis.

In de 20e eeuw ontsnapte de kerk nauwelijks aan de vernietiging in 1911 dankzij lokale verenigingen, die zijn klokkentoren bewaarden als "scenisch" beschouwd. Tot 1962 werd het door de afdelingsarchieven bezet, overgebracht naar de stad Caen en heropend als culturele ruimte. Sinds 2019 is het de thuisbasis van de Collectieve Chorégraphique, organisator van het Morpho festival, die haar roeping als verzamelplaats volhoudt, ver van haar religieuze oorsprong.

Externe links